Replicatie in eukaryoten

- [Instructeur] De meeste prokaryotische factoren benut tijdens replicatie hebben equivalenten die vergelijkbare rollen spelen in eurkaryotische DNA duplicatie. Dit proces initieert bij het begin van replicatie aan welke een herkenningscomplex bindt. Helicase is dan aangetrokken aan de locatie en scheidt de DNA strengen door een bubbel te genereren met twee vorken.

Primase komt ook en genereert RNA primers welke, terwijl helicase verder beweegt, de DNA polymerase verlengt met nieuw DNA. Net als in prokaryoten, de nieuw gevormde leidende streng groeit continu door de nieuwe replicatie vork te volgen. Daarentegen wordt de achterblijvende streng gevormd in kleine Okazaki fragmenten in de tegenovergestelde vork.

Door meerdere factoren, wordt het DNA model gebruikt om de leidende streng in een helft van deze structuur te genereren gebruikt om de achtergebleven streng in de ander te creëren. Interessant is dat er verschillende replicatie herkomsten bestaan op een lineair eukaryotisch chromosoom, en replicatie eindigt wanneer hun geassocieerde gebieden samensmelten. Primers worden dan geëlimineerd via enzymen zoals RNAse en uitgewisseld voor DNA.

Daarna bevestigt DNA ligase zich aan de segmenten. Alhoewel, wanneer de eind primer verdwijnt van de achterblijvende streng, blijft de ruimte leeg en is er een ongekopieerde strook van het DNA model aangrenzend. Om dit tegen te gaan, wordt een enzym genaamd telomerase aan de overhangende regio vastgehecht en verlengt het met een niet-coderende DNA sequentie.

Primase en DNA polymerase handelen deze verlengde regio en creëren een telomeer kap die beschermt tegen het verlies van coderend DNA van de achterblijvende streng tijdens meerdere replicaties. Dus eindigt eurkaryotische DNA replicatie met twee DNA moleculen, elk met een ouderlijke en nieuw gesynthetiseerde streng, meerdere herkomsten van replicatie, en telomeren.