RNA Stability

- [Instructeur] RNA is een mobiele molecule met een relatief korte levensduur die structureel en chemisch minder stabiel is in vergelijking met DNA. In RNA, heeft de vijfatomige suiker ribose een hydroxyle groep bij de tweede koolstof terwijl deoxyribose één enkele waterstof heeft. De waterstof van de hydroxyle groep is onderhevig aan verwijdering in basische oplossingen.

Wanneer dit gebeurt, is het negatief geladen zuurstof dat achterblijft, in staat om de ruggengraat van het fosfaat-suiker te breken. Bovendien is RNA gewoonlijk enkelstrengs, waardoor het structureel minder stabiel is dan de dubbele helix van DNA. RNA-molecules zijn ook veel korter dan DNA-molecules dus ze zijn kwetsbaarder voor degradatie bij de uiteinden.

Externe factoren kunnen eveneens de stabiliteit van RNA beïnvloeden. Bijvoorbeeld, specifieke exonucleasen in het cytoplasma RNAsen genoemd, breken RNA's af die niet actief worden getranslateerd. Andere proteïnes, RNA-bindende proteïnes hebben een invloed op de stabiliteit doordat ze specifieke RNA-nucleotide sequenties herkennen en ermee binden.

mRNA transcripties met AU-rijke elementen, meestal herhalingen van AUUUA in hun drie voornaamste niet-getranslateerde regionen ofwel drie voornaamste UTRs (Untranslated Regions) trekken verschillende klassen van RNA-bindende proteïnen aan met tegengestelde rollen. Sommige van deze proteïnes verhogen de mRNA-stabiliteit en verhogen de proteïne-translatie terwijl ze gebonden zijn aan de drie voornaamste UTRs terwijl anderen de transcriptie destabiliseren zodat het sneller degradeert. Bijgevolg varieert de tijd dat een RNA-molecule beschikbaar is voor translatie en is hij afhankelijk van verschillende factoren.