Methode van standaardtoevoeging

1. Bereiden van de reagentia

1. 100 ppm standaard Al³⁺ oplossing: Los 0,9151 g aluminiumnitraat (Al(NO₃)₃•9H₂O) op in een volumetrische kolf van 1 L met gedeïoniseerd water.
2. 8HQ oplossing in 1 M azijnzuur (2% wt/vol): Voeg 2,0 g 8-hydroxyquinoline toe aan een volumetrische kolf van 100 mL.
3. Voeg voorzichtig 5,74 mL ijsaftige azijnzuur toe aan de 100-mL kolf, en verdun vervolgens tot de markering met gedeïoniseerd water. Dit zorgt ervoor dat de 8-hydroxyquinoline in de waterige fase oplost.
4. 1 M NH₄⁺/NH₃ buffer (pH~8): Voeg 20 g ammoniumacetaat (NH₄OAc) toe aan een 100-mL fles.
5. Voeg 7 mL 30% ammoniumhydroxide toe aan deze 100-mL fles, en verdun tot de markering met gedeïoniseerd water. Dit helpt de zuurgraad in de 8HQ-oplossing te neutraliseren wanneer gecombineerd.
6. Andere reagentia omvatten anhydrisch natriumsulfaat (Na₂SO₄) en chloroform (Spec grade).

2. Bereiden van de monsters

1. Bereid een 1,00 ppm standaard Al³⁺ oplossing door 1,0 mL van de 100-ppm stam Al³⁺ oplossing met een pipet toe te voegen aan een volumetrische kolf van 100 mL.
2. Plaats zes 125-mL scheidingsflenzen op de ringen die op een grote ringstand in de afzuigkap staan. Ze moeten als volgt worden gelabeld: BL, 0, 1, 2, 3, 4. Zorg ervoor dat alle glaswerk scrupuleus schoon is, omdat het moeilijk is om kwantitatieve resultaten te verkrijgen als kleine druppeltjes chloroform aan de wanden van het glaswerk blijven plakken.
3. Voeg 25,00 mL van de onbekende Al³⁺ oplossing toe aan de vijf scheidingsflenzen gelabeld 0, 1, 2, 3, en 4. In dit voorbeeld is de onbekende concentratie 0,110 ppm.
4. Voeg 0, 1,00, 2,00, 3,00 en 4,00 mL van de 1,00-ppm standaard Al³⁺ oplossing toe, respectievelijk, aan de 5 flenzen met een 1-mL pipet.
5. Bereid een BLANK door 25,00 mL gedestilleerd water toe te voegen aan de scheidingsfles gelabeld BL.
6. Voeg 1,0 mL van de 8-hydroxyquinoline oplossing toe met een pipet aan elk van de zes oplossingen.
7. Voeg 3,0 mL bufferoplossing toe met een pipet aan elk van de zes oplossingen.
8. Extraheer elke oplossing twee keer met 10 mL chloroform, krachtig schudden gedurende 1 minuut elke keer. Onthoud om af en toe de scheidingsfles te ontluchten om druk op te bouwen. (OPMERKING: Een goede extractie vindt alleen plaats wanneer er veel vloeistof-vloeistof contact is tussen de fasen).
9. Verzamel het chloroform in een schone, droge 100-mL gelabelde beker. Chloroform heeft een dichtheid van bijna 1,5 g/cm³, dus het is de onderste laag. Er mag geen spoor van gele kleur achterblijven in de waterige fase na een volledige extractie.
10. Breng het gecombineerde chloroform-extract van elke beker over in hun respectievelijke 25-mL volumetrische kolf en verdun tot de markering met chloroform. Zorg ervoor om kurken in elke volumetrische kolf te plaatsen om te voorkomen dat er chloroform verdampt.
11. Voeg ~1 g anhydrisch natriumsulfaat (Na₂SO₄) toe aan elk van de zes 100-mL bekers van stap 2.9. Het natriumsulfaat helpt om eventuele sporen van water te verwijderen die in het chloroform-extract kunnen zijn aanwezig.
12. Breng de oplossingen terug naar hun respectievelijke bekers. Schud voorzichtig om de dehydratie van elk water in het monster te vergemakkelijken.
13. Decanteer de chloroform-extracten in een kwarts fluorimeter cel (Opmerking: Chloroform zal een plastic polystyreen cel oplossen).

3. Selectie van de excitatiegolflengte

Bepaal de excitatie- en emissiegolflengten door scans uit te voeren, en lees vervolgens eenvoudigweg de fluorescentie-intensiteit van alle monsters op die waarden. De excitatie- en emissiebandbreedtes zijn vooraf ingesteld op 5 nm. Het complex absorbeert in het nabije UV, dus de excitatiegolflengte moet ongeveer 385 nm zijn. Bewaak in eerste instantie de fluorescentie op 500 nm in de emissietak.

1. Controleer op de fluorimeter dat zowel de interne als de buitenste koelventilatoren in de fluorimeter zijn ingeschakeld voordat u de xenonlamp inschakelt. De xenonlamp wordt erg heet en vereist continue koeling.
2. Schakel de hoge spanning (HV) naar de PMT-detector in op 400 V.
3. Open beide sluiters.
4. Open het data-acquisitieprogramma op de computer, hier is het "100nmFluorScan".
5. Plaats de "Sample + 2 mL toegevoegd" (2) oplossing in de kwartscel om te gebruiken voor het bepalen van de beste excitatie- en emissiegolflengten.
6. Met de emissiegolflengte aanvankelijk ingesteld op 500 nm, voer een excitatiescan uit van 335-435 nm met een scansnelheid van 2 nm/s.
7. Bepaal uit de resulterende fluorescentiegrafiek de maximale fluorescentie excitatiegolflengte (EXλ_max), en stel