Baby- en Kleuteronderzoek

1. Rapport opbouwen en de patiënt empoweren

1. Begin door op enkele meters afstand te zitten, zodat het kind tijd heeft om zich op zijn gemak te voelen.
2. Om rapport op te bouwen met een jong kind, bied directe maar niet dreigende aandacht in de vorm van informele gesprekken of spelen. Dergelijke aandacht is niet mogelijk als een kind slaapt of erg ziek is.
3. Voor peuters en jonge kinderen zal het vermijden van langdurige directe oogcontact tijdens het begin van het bezoek hen toelaten om te observeren en te erkennen dat kinderartsen niet beangstigend zijn. Rapport opbouwen met de verzorger kan ook deze boodschap aan het kind overbrengen.
4. Het is vaak nuttig om eerst over niet-medische onderwerpen te praten, zoals wat het kind leuk vindt om te doen, hen te complimenteren over een kledingstuk of te commentaren op een speeltje dat ze bij zich hebben.
5. Zodra het kind meer interactief wordt en "opwarmt," laat ze weten dat het tijd is voor hun "controle." Het vermijden van medische jargon, zoals het woord "onderzoek," zal minder beangstigend zijn voor het kind.
6. Vraag het kind of de verzorger waar ze liever worden onderzocht – of op de onderzoekstafel of op schoot van hun verzorger – beide zijn acceptabel.
7. Zoals eerder vermeld, het kind keuzes laten maken en direct tot hen te spreken zal hen helpen als actieve deelnemers in hun zorg te empoweren, wat een belangrijke basis legt voor toekomstige interacties met zorgverleners naarmate ze ouder worden.
8. Gebruik terminologie die kinderen begrijpen, zelfs als je tegen de ouders praat. Kinderen luisteren constant en leren, zelfs als het niet voor de hand ligt.
9. Als ze interesse tonen, laat ze dan het medische apparatuur verkennen, inclusief een stethoscoop, oftalmoscoop en otoscoop. Laat ze zien hoe het te gebruiken en laat ze het uitproberen.
10. Sommige ouders hebben de neiging om in te springen en vragen te beantwoorden die aan hun kinderen worden gesteld. Na het luisteren naar de ouder, suggereer beleefd dat het beter is om te horen wat het kind zegt.

2. Fysiek onderzoek

1. Was handen voordat je begint met het fysieke onderzoek.
2. Bij het onderzoeken van jonge kinderen, is het het beste om te beginnen met de minst invasieve componenten, zoals luisteren naar het hart of de longen. Dit zal hun vertrouwen blijven opbouwen als ze beseffen dat deze manoeuvres niet pijnlijk of eng zijn.
3. Het is belangrijk om positief en ontspannen te blijven tijdens het onderzoek. Kinderen zijn zich bewust van hun comfortniveau en zullen dienovereenkomstig reageren. 
4. Wees creatief! Het gebruik van speltechnieken zal het uitvoeren van het onderzoek gemakkelijker maken en de ervaring aangenamer maken voor het kind. Bijvoorbeeld:
   1. Begin met het longonderzoek, doe alsof de vinger een kaars is en vraag het kind om diep in te ademen en eruit te blazen. Dit zorgt ervoor dat ze mooie diepe ademhalingen nemen, zodat ademgeluiden kunnen worden gehoord.
   2. Tijdens neurologische onderzoeken, beoordeel hun loopstabiliteit door hen te vragen om te doen alsof ze "op een koord lopen" en beoordeel hun motorische vaardigheden door hen uit te dagen voor een springwedstrijd om te zien wie hoger kan springen.
   3. Bij het onderzoeken van de mond op eventuele roodheid, vergrote amandelen of zweren, vraag het kind om "hun tong naar me uit te steken" om diep in de achterkant van hun mond te zien. Bij het kijken in de neus, vraag hen om een "varkensneus" te maken om de nasale mucosa te beoordelen op eventuele zwelling of afscheiding. 
5. Het ooronderzoek verdient speciale aandacht, omdat het vaak een bron van angst is voor jonge kinderen. Een bijzonder zachte aanpak is geboden vanaf de babytijd om angst voor het ooronderzoek in de toekomst te voorkomen (bijv. overdreven agressieve manipulatie van de oorschelp of inbrengen van het speciaal kan leiden tot onnodige pijn).
6. In de oren, kijk naar eventuele roodheid, zwelling of littekens van het trommelvlies of de gehoorgang, afscheiding of obstructie (bijv. cerumen) in de gehoorgang, en de integriteit van het trommelvlies. 
7. Betrek het kind bij het onderzoek en laat hen keuzes maken. Dit zal ze een gevoel van controle geven. Vraag ze bijvoorbeeld om te kiezen of ze eerst in hun rechter of linkeroor willen kijken met de otoscoop.
8. Voordat je in de oren van het kind kijkt, moedig ze aan om eerst het licht op de otoscoop aan te raken om ze te laten zien dat het niet heet aanvoelt.
9. Vraag hen om de "hoed" op de otoscoop te zetten – bedoeld als de otoscoopcover – om ze betrokken en geïnteresseerd in hun onderzoek te houden.
10. Demonstreer de acties – zoals extreem diepe ademhalingen, de tong uitsteken, "ahhh" zeggen en hen te vragen om hetzelfde te kopiëren.
11.  Als het kind zich ongemakkelijk voelt over een medisch instrument, doe alsof je het geluid van hun knuffel of pop beluistert als die beschikbaar zijn, of vraag de ouder of het OK is om in hun oor te kijken met de otoscoop. Dit helpt om het kind te laten zien dat het een veilige en pijnloze ervaring is. 

3. Ontwikkelingsbeoordeling en spraakontwikkelingbeoordeling

1. Ontwikkelingsbeoor