Artykuł metodologiczny

Charakterystyka efektów rekombinacji w ciekłej komorze jonizacyjnej wykorzystywanej do dozymetrii akceleratora radiochirurgicznego

DOI:

10.3791/51296

⸱

9 maja 2014

 ,  ,  , 
1Department of Medical Physics, Centre Oscar Lambret

W tym artykule

Podsumowanie

$$\rightleftharpoonup{xx}$$ $$\longleftharp{xx}$$, $$\longrightharp{xx}$$,

Rosnąca liczba urządzeń do radioterapii oferuje tę zaletę, że dostarcza dawkę przez bardzo małe wiązki do guza, co pozwala na większą zgodność i wyższe dawki na frakcję. Do dozymetrii tych małych pól można użyć wielu różnych detektorów. W niniejszym badaniu badany jest wpływ rekombinacji jonów w komorze jonizacyjnej z cieczą przy użyciu systemu radioterapii stereotaktycznej.

Streszczenie

$$\rightleftharpoonup{xx}$$ $$\longleftharp{xx}$$, $$\longrightharp{xx}$$,

Większość nowoczesnych urządzeń do radioterapii pozwala na użycie bardzo małych pól, czy to za pomocą wiązek w radioterapii z modulacją intensywności (IMRT), czy przez radioterapię stereotaktyczną, gdzie dokładność pozycjonowania pozwala na dostarczanie bardzo wysokich dawek na frakcję w małej objętości pacjenta. Pomiary dozymetryczne na akceleratorach medycznych są tradycyjnie realizowane przy użyciu komór jonizacyjnych wypełnionych powietrzem. Jednak w małych wiązkach podlegają one niebagatelnym efektom perturbacji. Niniejsze badanie koncentruje się na komorach z jonizacją cieczy, które oferują korzyści pod względem rozdzielczości przestrzennej i niskich zakłóceń płynności. Efekty rekombinacji jonów są badane dla detektora microLion (PTW) używanego z systemem Cyberknife (Accuray). Metoda polega na wykonaniu serii pomiarów zbiornika wody w różnych odległościach od źródła do powierzchni i zastosowaniu poprawek do odczytów detektora cieczy w oparciu o jednoczesne pomiary detektora gazowego. Takie podejście ułatwia wyizolowanie efektów rekombinacji wynikających z dużej gęstości ośrodka wrażliwego na ciecz i uzyskanie współczynników korekcyjnych do zastosowania do odczytów detektora. Główna trudność polega na osiągnięciu wystarczającego poziomu dokładności w konfiguracji, aby móc wykryć niewielkie zmiany w reakcji komory.

Wprowadzenie

$$\rightleftharpoonup{xx}$$ $$\longleftharp{xx}$$, $$\longrightharp{xx}$$,

Dozymetria w radioterapii jest wykonywana przy użyciu gazowych komór jonizacyjnych od wielu lat. Detektory te dobrze sprawdzają się w radioterapii "konwencjonalnej", czyli stosowanych jest duże jednorodne (lub wolno zmieniające się) pola. Jednak wiele najnowszych urządzeń, takich jak system Cyberknife (Rysunek 1) badany w tej pracy, oferuje możliwość wykorzystania bardzo małych pól (do 5 mm). Inne urządzenia wytwarzają wysoce modulowane profile wiązki, takie jak radioterapia z modulacją intensywności (IMRT). Konwencjonalne detektory wypełnione powietrzem nie nadają się do tych technik:1; Aby osiągnąć akceptowalną rozdzielczość przestrzenną, objętość wnęki musiałaby zostać zmniejszona do rozmiaru, w którym odpowiedź komory stałaby się zbyt niska. Diody mają tę zaletę, że mają mniejsze czułe objętości i są szeroko stosowane w dozymetrii małej wiązki. Mają jednak inne ograniczenia, takie jak efekty rozpraszania wynikające z ich metalicznej osłony12,13.

W komorze jonizacyjnej2 (LIC) gęstość jonizacji jest znacznie wyższa, a zatem możliwe jest zmniejszenie czułej objętości bez uszczerbku dla odpowiedzi detektora. Co więcej, wrażliwe medium ma gęstość zbliżoną do gęstości wody, co zmniejsza perturbacje fluencji związane z jamą powietrzną. Te aspekty sprawiają, że LIC jest interesującym kandydatem do dozymetrii małych wiązek3-5.

Niemniej jednak istnieją pewne problemy, które należy rozwiązać, zanim będzie można wykonywać rutynowe pomiary dozymetryczne za pomocą LIC. Po pierwsze, ze względu na wyższą gęstość jonizacji, efekty rekombinacji są ważniejsze niż w komorachwypełnionych powietrzem 6-8. Rekombinacja może być początkowa (elektron rekombinuje ze swoim jonem macierzystym) lub ogólna (dwa jony pochodzące z różnych zdarzeń jonizacji rekombinują się). Ta ostatnia jest zależna od wielkości dawki padającej na detektor; Oznacza to, że pomiary dawki względnej (tj. profile dawek, procentowe dawki głębokościowe, współczynniki wyjściowe) mogą potencjalnie ulegać odchyleniom ze względu na zmianę wielkości dawki. Rekombinacja charakteryzuje się ogólną efektywnością zbierania, zdefiniowaną jako stosunek mierzonego ładunku do ładunku wytworzonego przez padające promieniowanie i uciekającego przed początkową rekombinacją: f = QC/Q0. W detektorach gazowych efekty rekombinacji są oceniane przy użyciu metody dwunapięciowej z teorii Boaga9,10, która nie może być stosowana w LICs11.

Alternatywę można znaleźć w użyciu metody dwóch dawek8, polegającej na różnicowaniu dawki w celu wyizolowania wpływu ogólnej rekombinacji i zmierzenia ogólnej skuteczności zbierania za pomocą relacji
figure-introduction-1

gdzie u jest zdefiniowane jako
figure-introduction-2

gdzie α to współczynnik rekombinacji, Q0 to ilość ładunku, który wymyka się początkowej rekombinacji, h to separacja elektrod, e to ładunek elementarny, V to czuła objętość komory, k1 i k2 to ruchliwość ładunków dodatnich i ujemnych, a U to przyłożone napięcie. Poprzez pomiar przy różnych dawkach na impuls możliwe jest uzyskanie parametru u, a tym samym skuteczności zbierania, f. Dawka na impuls jest określona przez zależność
figure-introduction-3

Wszystkie pomiary są wykonywane w warunkach referencyjnych Cyberknife (Source-Surface Distance SSD = 78,5 cm, 1,5 cm głębokości, 60 mm kolimatora). Zastosowanie dużego kolimatora pozwala uniknąć efektów objętościowych związanych z małymi wiązkami. Biorąc pod uwagę, że dawka wynosi 800 mln m/min, a częstotliwość powtarzania wynosi 150 Hz, daje to dawkę 0,89 mGy/impuls (w warunkach odniesienia 1 mln gY odpowiada dawce 1 cGy). Gdy częstotliwość powtarzania impulsów jest utrzymywana na stałym poziomie, dawka na impuls zależy tylko od szybkości dawki w Gy/min, która jest związana z dyskiem SSD za pomocą prawa odległości odwrotnej kwadratu:
figure-introduction-4
dla dwóch dysków SSD d1 i d2.

Protokół

$$\rightleftharpoonup{xx}$$ $$\longleftharp{xx}$$, $$\longrightharp{xx}$$,

1. Konfiguracja eksperymentalna (Rysunek 2)

(Wykonano 1 godzinę przed pierwszymi pomiarami, aby ustabilizować temperaturę detektora i zasilanie wysokim napięciem.)

  1. Umieść zbiornik na wodę pod głowicą uzdatniającą, pamiętając, że dysk SSD będzie musiał zostać zwiększony do 200 cm. W związku z tym zbiornik powinien być umieszczony tak nisko, jak to możliwe, w zależności od wysokości sufitu.
  2. Dopasuj zbiornik na wodę do linaca (jego pionowe boki muszą być równoległe do pionowych boków głowicy). Laser może być używany do zapewnienia prawidłowej orientacji; procedura ta jest szczegółowo opisana w przewodniku fizycznym14 systemu.
  3. Sprawdź orientację pionową linac, wykonując pomiary profilu x i y na dwóch różnych głębokościach, obliczając deklinację wiązki i korygując za pomocą osi obrotu głowicy (patrz przewodnik po fizyce).
  4. Zamień kolimator na akcesorium telemetryczne i użyj go do dokładnego ustawienia głowicy na 78.5 cm SSD. Końcówka akcesorium powinna ledwo dotykać powierzchni wody.
  5. Wyjmij telemetr i umieść kolimator 60 mm na głowicy zabiegowej.
  6. Ustawić punkt odniesienia LIC na głębokości 1,5 cm w pozycji pionowej, tj. z osią wnęki cylindrycznej równoległą do kierunku belki. Daje to odległość 80 cm między źródłem a detektorem. Użyj lasera, aby ustawić LIC w środku wiązki w kierunku bocznym.
  7. Umieść wypełnioną powietrzem komorę jonizacyjną (AIC) o średnicy 0.125 cm3 obok LIC, aby móc skorygować tłumienie, odległość i efekty rozproszenia.
  8. Podłącz LIC i zasilanie wysokiego napięcia do elektrometru i ustaw napięcie na 800 V. Podłącz AIC do innego elektrometru i ustaw napięcie na 400 V. Następnie odczekaj 1 godzinę w celu stabilizacji.
  9. Aby zapewnić dokładność pozycjonowania bocznego detektora, należy wykonać pomiary profilu w obu kierunkach poprzecznych i w razie potrzeby skorygować zero LIC.
  10. Upewnij się, że częstotliwość powtarzania linaca jest stała (wartość nominalna = 150 Hz).

2. Pomiary

  1. Najpierw należy dostarczyć dawkę 3000 jednostek monitorujących (MU) przed napromieniowaniem w celu ustabilizowania odpowiedzi LIC. Następnie wykonaj zerowanie elektrometrów.
  2. Aby ocenić prąd upływowy i stabilność, należy wykonać serię akwizycji ładunku przy wyłączonej wiązce na czas równy czasowi pomiarów (7,5 sekundy dla 100 MU). Porównaj uzyskaną średnią wartość z wartościami zmierzonymi przy włączonej belce. Typowy ładunek upływowy mniejszy niż 0,03% najmniejszej wartości mierzonej przy włączonej wiązce można uznać za nieistotny.
  3. Umieść głowicę zabiegową na dysku SSD o długości 58,5 cm: użyj pilota w trybie kartezjańskim i po prostu wykonaj ruch o 20 cm w kierunku z.
  4. Wyjdź z gabinetu zabiegowego, zamknij drzwi i zaprogramuj napromieniowanie 100 MU na konsoli operatora. Następnie uruchom oba elektrometry, dostarcz dawkę i zanotuj ładunki zmierzone przez LIC i AIC figure-protocol-1.
  5. Powtórz ten proces 10 razy, aby móc ocenić niepewności statystyczne.
  6. Po dziesięciu pomiarach wejdź do pomieszczenia i przesuń głowicę zabiegową do kolejnej pozycji (68,5 cm SSD). Następnie powtórz kroki 2.4 i 2.5.
  7. Gdy głowica jest odsunięta dalej od zbiornika, odległość między punktami pomiarowymi może się zwiększyć, ponieważ ładunek zmienia się zgodnie z prawem odległości odwrotnej do kwadratu. Tabela 1 zawiera przykładowy wykaz punktów pomiarowych wraz z odpowiadającą im dawką na impuls.

figure-protocol-2
Tabela 1. Wykaz punktów pomiarowych dla metody dwóch dawek (A i B) wraz z odpowiadającymi im dawkami na impuls.

3. Analiza

Do analizy danych można użyć dwóch metod.

Metoda A

  1. Dla każdej odległości d weź stosunek każdej zmierzonej wartości LIC do odpowiadającej jej wartości AIC uzyskanej w tej samej odległości, figure-protocol-3.
  2. Wykreśl proporcje figure-protocol-4względem dawki na impuls i użyj dopasowania liniowego, aby uzyskać ekstrapolowany stosunek przy zerowej dawce na impuls, R0.
  3. Zakładając, że skuteczność zbierania jest równa 1 przy 0 mGy/impuls, należy znormalizować wszystkie współczynniki obliczone w kroku 3.A.1 do wartości ekstrapolowanej z poprzedniego kroku w celu uzyskania wartości f (tj. przeskalować każdy stosunek o współczynnik taki, że k R0 = 1).
  4. Wykreślić wartości f w stosunku do wartości dawki na impuls, aby przedstawić ewolucję skuteczności zbierania. Słupki błędów można obliczyć, propagując niepewności ładunków LIC i AIC obliczone na podstawie powtarzanych pomiarów na każdej odległości.

Metoda B

  1. Weźmy proporcje figure-protocol-5 odczytów LIC na 200 cm (198,5 cm SSD) i 60 cm (58,5 cm SSD), oraz odczytów AIC, figure-protocol-6.
  2. Rozwiąż numerycznie poniższe równanie dla u200.
    figure-protocol-7
  3. Wprowadzić wartość u200 w następującej proporcji, aby uzyskać skuteczność zbierania, f w odległości 200 cm.
    figure-protocol-8
  4. Wydajność można obliczyć przy użyciu współczynników z odległościami innymi niż 60 cm, o ile współczynnik naładowania jest wyższy niż 3. Procedura ta umożliwia sprawdzenie niepewności obliczonych wartości u i f.
  5. Oblicz parametr u dla wszystkich punktów pomiarowych, korzystając z następującej zależności (dobierając odległości tak, aby figure-protocol-9)
    figure-protocol-10
  6. Oblicz wszystkie wydajności zbierania, fd, z zależności
    figure-protocol-11
  7. Wykreślić wartości f w stosunku do wartości dawki na impuls, aby przedstawić ewolucję skuteczności zbierania. Słupki błędów można obliczyć, propagując niepewności ładunków LIC i AIC obliczone na podstawie powtarzanych pomiarów na każdej odległości.

Wyniki

$$\rightleftharpoonup{xx}$$ $$\longleftharp{xx}$$, $$\longrightharp{xx}$$,

Na rysunku 3 skuteczność zbierania f uzyskana metodą A jest wykreślana w stosunku do dawki na impuls, która waha się od 0 do 1,6 mGy/impuls, gdzie można zauważyć 2% utratę sygnału. Punkty zachowują się liniowo. Słupki błędu pokazują istotne niepewności, które wydają się nieodłącznie związane z metodą i mogą być znacznie zmniejszone przy użyciu metody B. Warto również zauważyć, że w tej metodzie zakłada się, że odpowiedź AIC nie ulega efektom rekombinacji, co niekoniecznie jest do końca prawdą. Aby to sprawdzić, można po prostu wykonać podobne pomiary za pomocą samego AIC w nasadce (bez zbiornika na wodę) i skorygować odwrotną odległość kwadratową; Można zaobserwować niewielkie odchylenia i uwzględnić je w wartościach niepewności.

Rysunek 4 pokazuje skuteczność zbierania obliczoną na podstawie drugiej metody (B). Okazuje się bardziej precyzyjny i ma tę zaletę, że podaje wartości bezwzględne f. Odchylenia od zachowania liniowego są niewielkie, a straty sygnału są nieco mniejsze niż w przypadku metody A.

Jako bezpośrednie zastosowanie metody B, czynniki mogą być obliczane w celu skorygowania ogólnej rekombinacji przy danej dawce na impuls, po prostu biorąc odwrotność efektywności zbierania, f. Następnie czynniki te można zastosować do pomiarów dawki na głębokości względnej. Rysunek 5 przedstawia dawkę głębokości względnej mierzoną za pomocą diody (niepodlegającej efektom rekombinacji) oraz za pomocą LIC przed i po korekcji rekombinacji. Gdy krzywe są znormalizowane na głębokości 240 mm (gdzie zanikają efekty rekombinacji), pokrywają się, co oznacza, że poprawki kompensują efekty rekombinacji w obszarze narastania (gdzie dawka na impuls, a tym samym współczynniki korekcyjne są najwyższe). Sugeruje to, że obliczone współczynniki korygujące są dokładne i mogą służyć jako walidacja metody dwóch dawek.

figure-results-1
Rysunek 1. System cybernoża. Widok systemu Cyberknife użytego do pomiarów, z głowicą akceleratora skierowaną w dół. Zbiornik na wodę może być umieszczony na podłodze lub na zrobotyzowanej kanapie widocznej z tyłu pomieszczenia, w zależności od dostępnej przestrzeni nad głową.

figure-results-2
Rysunek 2. Konfiguracja eksperymentalna. Konfiguracja jest tutaj przedstawiona z AIC i LIC umieszczonymi obok siebie w zbiorniku na wodę (głębokość 1,5 cm), w środku belki, która jest skierowana w dół. Strzałki wskazują ruch głowicy akceleratora między każdą serią pomiarów, zaczynając od odległości 60 cm (58,5 cm SSD), a kończąc na 200 cm (198,5 cm SSD).

figure-results-3
Rysunek 3. Ogólna skuteczność zbierania, metoda A.Wykres przedstawiający ewolucję ogólnej skuteczności zbierania, f, w odniesieniu do dawki na impuls (w mGy/impuls) otrzymanej metodą A.

figure-results-4
Rysunek 4. Ogólna skuteczność zbierania, metoda B. Ogólna skuteczność zbierania wykreślona w zależności od dawki na impuls, zgodnie z wynikami metody B.

figure-results-5
Rysunek 5. Zastosowanie do pomiarów dawki na głębokości względnej. Dawka głębokości względnej uzyskana z pomiarów diody jest pokazana na niebiesko. Wyniki pomiarów LIC są reprezentowane przez czerwoną (nieskorygowaną) i żółtą (skorygowaną) krzywą. Kliknij tutaj, aby zobaczyć większą wersję tego rysunku.

Dyskusja

$$\rightleftharpoonup{xx}$$ $$\longleftharp{xx}$$, $$\longrightharp{xx}$$,

Przedstawione powyżej metody pozwalają na ocenę efektów rekombinacji w LIC w szerokim zakresie dawek (od 0,14 do 1,58 mGy/impuls). Metoda A jest prosta, ale wiąże się z większą niepewnością niż metoda B, która zapewnia dość dokładne (i bezwzględne) wartości skuteczności zbierania, f. Rekombinacja jest odpowiedzialna za około 2% utratę sygnału w całym badanym zakresie, ale zakres ten jest większy niż ten, który zwykle jest obejmowany podczas rutynowych pomiarów. Największy błąd współczynnika wyjściowego wynosi 0,35% i osiąga 1% dla procentowego pomiaru dawki głębokości, jak pokazano w sekcji wyników.

Kluczowym elementem dla przeprowadzenia protokołu jest wstępna konfiguracja eksperymentu, ponieważ wszystkie pomiary są wykonywane w stosunku do początkowej pozycji głowicy zabiegowej. Dlatego należy uważać na dokładny pomiar początkowego dysku SSD, aby móc odnieść odczyty detektora do każdej dawki na impuls. Dotyczy to również umieszczenia detektora w wodzie; Należy zwrócić uwagę, aby efektywny punkt pomiaru (w przypadku detektora microLion znajdujący się 1 mm za oknem wejściowym) znajdował się 1,5 cm pod powierzchnią. Opóźnienie 1 godziny i dawka przed napromieniowaniem są również niezbędne do ustabilizowania napięcia 800 V i temperatury.

Częstotliwość powtarzania linacu ma bezpośredni wpływ na dawkę na impuls. Przy 800 MU/min i częstotliwości 150 Hz dawka na impuls wynosi 0,89 mGy/impuls. Częstotliwość ta powinna być ustalona dla wszystkich pomiarów, aby upewnić się, że odległość jest jedynym zmiennym czynnikiem mającym wpływ na dawkę na impuls. Metoda może być stosowana w przypadku belki ciągłej z pewnymi adaptacjami7. W innych urządzeniach, w których nie można zmienić dysku SSD poprzez bezpośrednie przesunięcie głowicy zabiegowej, częstotliwość powtarzania może być modyfikowana w celu wprowadzenia zmiany dawki na impuls. Jeśli ten parametr również zostanie ustalony, dysk SSD może być nadal modyfikowany poprzez przesuwanie LIC i powierzchni wody w zbiorniku, ale dokładność tego podejścia byłaby prawdopodobnie niższa niż ruch głowicy zabiegowej zastosowany w niniejszym badaniu.

Kolejnym krokiem w charakterystyce LIC pod kątem jego zastosowania w dozymetrii małego pola jest zbadanie innych czynników, które indukują zakłócenia odpowiedzi, takich jak materiały detektora i efekt objętości (tj. fakt, że czuła objętość nie jest mała w porównaniu z wymiarami wiązki). Jest to możliwe dzięki zastosowaniu symulacji Monte Carlo5. Biorąc pod uwagę te aspekty, globalne współczynniki korekcyjne mogą być stosowane do odczytów LIC uzyskanych w rutynowych pomiarach klinicznych (czynniki wyjściowe, procentowe dawki głębokości, profile dawek) w celu całkowitego wyeliminowania zakłóceń.

Po pełnej charakterystyce i korekcie tych efektów perturbacyjnych, LIC może być używany jako dodatkowy detektor do dozymetrii małej wiązki, umożliwiając niezależną weryfikację profili, procentowych dawek głębokości i współczynników wyjściowych mierzonych przez inne detektory. Jego bardzo wysoka rozdzielczość przestrzenna w kierunku podłużnym nadawałaby się również do dozymetrii pól prostokątnych o tylko jednym małym wymiarze (np. Tomoterapia).

Oświadczenia

$$\rightleftharpoonup{xx}$$ $$\longleftharp{xx}$$, $$\longrightharp{xx}$$,

Autorzy nie mają nic do ujawnienia.

Podziękowania

$$\rightleftharpoonup{xx}$$ $$\longleftharp{xx}$$, $$\longrightharp{xx}$$,

Autorzy nie mają żadnych podziękowań.

Materiały

Lista materiałów użytych w tym artykule
NazwaFirmaNumer katalogowyKomentarze
Komora MicroLionPTW31018http://www.ptw.de/2263.html
Unidos Webline dozymetrPTWhttp://www.ptw.de/unidos_webline_dosemeter_rt0.html
zasilanie WNPTWhttp://www.ptw.de/2265.html
MP3PTWhttp://www.ptw.de/2032.html
0,125 cm3 Komora SemiFlexPTW31010http://www.ptw.de/semiflex_chambers0.html?&cId=6069
CyberknifeAccuray
System skanowania wody

Bibliografia

$$\rightleftharpoonup{xx}$$ $$\longleftharp{xx}$$, $$\longrightharp{xx}$$,
  1. Das, I. J., Din, G. X., Ahnesjö, A. Small fields: non-equlibrium radiation dosimetry. Med. Phys. 35 (1), 206-215 (2008).
  2. Wickmann, G., Nystrom, H. The use of liquids in ionization chambers for high precision radiotherapy dosimetry. Phys. Med. Biol. 37 (9), 1789-1812 (1992).
  3. Chung, E., Soisson, E., Seuntjens, J. Dose homogeneity specification for reference dosimetry of nonstandard fields. Med. Phys. 39 (1), 407-414 (2011).
  4. Francescon, P., Kilby, W., Satariano, N., Cora, S. Monte Carlo simulated correction factors for machine specific reference field dose calibration and output factor measurement using fixed and iris collimators on the Cyberknife system. Phys. Med. Biol. 57 (12), 3741-3758 (2012).
  5. Wagner, A., Crop, F., Lacornerie, T., Vandevelde, F., Reynaert, N. Use of a liquid ionization chamber for stereotactic radiotherapy dosimetry. Phys. Med. Biol. 58 (8), 2445-2459 (2013).
  6. Johansson, B., Wickman, G., Bahar-Gogani, J. General collection efficiency for liquid iso-octane and tetramethylsilane in pulsed radiation. Phys. Med. Biol. 42 (10), 1929-1938 (1997).
  7. Andersson, J., Tölli, H. Application of the two-dose-rate method for general recombination correction for liquid ionization chambers in continuous beams. Phys. Med. Biol. 56 (2), 299-314 (2010).
  8. Sjgren, R., Wendelsten, M. A two-dose-rate method for general recombination correction for liquid ionization chambers in pulsed beams. Phys. Med. Biol. 55 (15), 4247-4260 (2010).
  9. Boag, J. W. Ionization measurements at very high intensities: part I. Pulsed radiation beams. Br. J. Radiol. 23 (274), 601-611 (1950).
  10. Boag, J. W. The saturation curve for ionization measurements in pulsed radiation beams. Br. J. Radiol. 25 (300), 649-650 (1952).
  11. Stewart, K. J., Elliott, A., Seuntjens, J. P. Development of a guarded liquid ionization chamber for clinical dosimetry. Phys. Med. Biol. 52 (11), 3089-3104 (2007).
  12. Yin, Z., Hugtenburg, R. P., Beddoe, H. Response corrections for solid-state detectors in megavoltage photon dosimetry. Phys. Med. Biol. 49 (11), 3691-3702 (2004).
  13. Griessbach, I., Lapp, M., Bohsung, J., Gademann, G., Harder, D. Dosimetric characteristics of a new unshielded silicon diode and its application in clinical photon and electron beams. Med. Phys. 32, 3750-3754 (2005).
  14. Accuray Inc., Physics Essentials Guide P/N 032515A-ENG. Accuray Inc. , (2010).

Przedruki i uprawnienia

Poproś o pozwolenie na ponowne wykorzystanie tekstu lub ilustracji tego artykułu JoVE

Poproś o pozwolenie

Tagi

Ion RecombinationTwo Dose Rate MethodWater Tank MeasurementsCollection EfficiencySource Surface DistanceCyberknife SystemMicroLion DetectorGaseous Detector MeasurementsCorrection Factors

Powiązane artykuły