Zarówno ekonomiczny, jak i środowiskowy wpływ erozji arkuszy sprawia, że ten temat jest przedmiotem ogólnoświatowego zainteresowania1. Do obliczania szybkości erozji gleby w różnych skalach czasowych i przestrzennych stosuje się kilka metod, od technik bezpośrednich po podejścia fizyczne i empiryczne. Techniki bezpośrednie wykorzystują pomiary terenowe w warunkach naturalnych i opierają się głównie na wykorzystaniu koryt Gerlacha2, water collectors3, erosion pins4 i profilometers5. Co więcej, modele erozji gleby coraz częściej koncentrują się na szczegółowym odwzorowaniu rzeczywistych procesów fizycznych odpowiedzialnych za erozję6.
Dendrogeomorphology7 to poddział dendrochronologii8 że jest skuteczny w charakterystyce częstotliwości i wielkości procesów geomorficznych9,10,11,12,13,14,15,16,17. Jeśli chodzi o erozję arkuszy, dendrogeomorfologia jest zwykle stosowana w celu ulepszenia lub zastąpienia wyżej wymienionych metodologii, szczególnie na obszarach, gdzie wskaźniki erozji uzyskane za pomocą technik bezpośrednich są rzadkie lub niedostępne. Dendrogeomorfologia jest bardzo elastyczną metodą oceny erozji gleby i może być wykorzystana do kalibracji modeli fizycznych i empirycznych, a może jako źródło danych w celu zwiększenia wiarygodności technik bezpośredniego szacowania18,19. Dendrogeomorfologia umożliwia ustalenie erozji gleby na dużych obszarach, na których dostępne są odsłonięte korzenie. Te odsłonięte korzenie powinny wykazywać wyraźne granice słojów drzew i reagować na roczne wzorce wzrostu, aby można je było uznać za optymalne do zastosowania technik dendrogeomorfologicznych20. Ponadto odsłonięte korzenie, z których mają być pobierane próbki, powinny być umieszczone w jednorodnych jednostkach w oparciu o ich reakcję na erozję gleby21.
Konwencjonalny dendrogeomorficzny sposób szacowania erozji arkuszy opiera się na pomiarze in situ zerodowanej grubości gleby (Ex) od momentu pierwszego kontaktu z obecnym22,23,24. Stosunek między tymi dwiema zmiennymi jest wykorzystywany do obliczenia wartości erozji w mm∙yr1. Wiele z przeprowadzonych do tej pory badań koncentrowało się wyłącznie na skutecznej identyfikacji początkowego roku ekspozycji. W rezultacie modyfikacje w korzeniu spowodowane ekspozycją są analizowane na poziomie makroskopowym25 lub na poziomie tkankowym i komórkowym26,27,28. Główną zmianą anatomiczną zachodzącą w odsłoniętych korzeniach drzew iglastych jest zwiększenie grubości słojów wzrostu, co jest konsekwencją znacznej liczby komórek w obrębie earlywood (EW)26. Podobnie stwierdzono zmniejszenie w obszarze światła tracheidów EW wraz ze zwiększoną grubością struktury ściany komórkowej tracheidów z późnego drewna (LW)24,27,29. Modyfikacje te zostały opisane i określone ilościowo jako rozpoczynające się, gdy erozja obniża powierzchnię gruntu nad korzeniem do około trzech cm30. Mniej uwagi poświęcono odpowiedniemu określeniu parametru Ex. Wiek odsłoniętych korzeni był zazwyczaj związany z wysokością środkowej osi wzrostu korzenia nad powierzchnią gruntu31,32. Oszacowanie Ex zostało w związku z tym skorygowane, biorąc pod uwagę trwający wzrost wtórny30,33. Ostatnio te podejścia metodologiczne zintegrowały również charakterystykę mikrotopografii gleby w celu uzyskania wiarygodnych wskaźników erozji34,35,36.
Przedstawiamy protokół laboratoryjny i terenowy, aby oszacować dokładniejsze i bardziej wiarygodne tempo erozji arkuszy z dendrogeomorfologii. W tym konkretnym protokole badamy hipotezę, że pobieranie próbek wszystkich odsłoniętych korzeni, niezależnie od orientacji względem ścieżki spływu i w połączeniu z analizą mikrotopograficzną, umożliwia precyzyjną rekonstrukcję i ilościowe określenie szybkości erozji. Naszym celem jest zatem dostarczenie protokołu do oszacowania szybkości erozji na podstawie maksymalizacji wielkości próbki odsłoniętych korzeni, przy użyciu makroskopowych i mikroskopowych informacji znalezionych w słojach drzew, a także danych topograficznych o wysokiej rozdzielczości.