Wstrząs kardiogenny (CS) definiuje się jako utrzymujące się niedociśnienie (ciśnienie skurczowe <90 mmHg przez >30 minut lub konieczność stosowania leków wazopresyjnych lub inotropowych), hipoperfuzję narządową (diureza <30 mL/h, chłodne kończyny lub mleczany > 2 mmol/L), zastój w krążeniu płucnym (ciśnienie zaklinowania w tętnicy płucnej (PCWP) ≥ 15 mmHg) oraz spadek wydajności serca (wskaźnik sercowy <2.2
)1,2 w wyniku pierwotnego zaburzenia pracy serca. Ostry zawał mięśnia sercowego (AMI) jest najczęstszą przyczyną CS3. CS występuje u 5-10% pacjentów z AMI i historycznie wiązał się ze znaczną śmiertelnością3,4. Urządzenia do mechanicznego wspomagania krążenia (MCS), takie jak wewnąktętniczna pompa balonowa (IABP), przezskórne urządzenia do wspomagania komór (PVAD), pozacielesna membrana tlenowa (ECMO) oraz przezskórne urządzenia łączące lewy przedsionek z aortą, są często stosowane u pacjentów z CS5. Rutynowe stosowanie IABP nie wykazało poprawy wyników klinicznych ani przeżywalności w przypadku AMI-CS1. Biorąc pod uwagę złe rokowania związane z AMI-CS, trudności w prowadzeniu badań w tej grupie pacjentów oraz negatywne wyniki stosowania IABP w AMI-CS, klinicyści coraz częściej poszukują innych form MCS.
Urządzenia PVAD są coraz częściej stosowane u pacjentów z AMI-CS6. W niniejszym artykule skupimy się przede wszystkim na urządzeniu Impella CP, które jest obecnie najczęściej używanym systemem PVAD6. Urządzenie to wykorzystuje pompę śrubową Archimedesa o przepływie osiowym, która aktywnie i w sposób ciągły przetłacza krew z lewej komory (LV) do aorty wstępującej (Rysunek 1). Urządzenie jest najczęściej wprowadzane w pracowni hemodynamiki pod kontrolą fluoroskopową poprzez tętnicę udową. Alternatywnie, w razie konieczności, może zostać zaimplantowane poprzez dostęp pachowy lub przez naczyniowy (transcaval)7,8.