Wstrząs kardiogenny (CS) definiuje się jako trwałą hipotensję (skurczowe ciśnienie tętnicze <90 mmHg przez >30 minut lub konieczność stosowania leków naczyniokurczących lub inotropowych), hipoperfuzję organów końcowych (diureza <30 mL/h, zimne kończyny lub mleczany > 2 mmol/L), zastój w krążeniu płucnym (ciśnienie zaklinowujące w tętnicy płucnej (PCWP) ≥ 15 mmHg) oraz spadek wydolności serca (index serca <2,2
)1,2 w wyniku pierwotnego zaburzenia funkcji serca. Ostry zawał mięśnia sercowego (AMI) jest najczęstszą przyczyną CS3. CS występuje u 5-10% pacjentów z AMI i historycznie wiąże się ze znaczną śmiertelnością3,4. Urządzenia do mechanicznego wspomagania krążenia (MCS), takie jak wewnątrzaortalna pompa balonowa (IABP), przezskórne urządzenia wspomagające pracę komór (PVAD), pozacielesne natlenianie krwi (ECMO) oraz przezskórne urządzenia łączące lewy przedsionek z aortą, są często stosowane u pacjentów z CS5. Rutynowe stosowanie IABP nie wykazało poprawy wyników klinicznych ani przeżywalności w przypadku AMI-CS1. Biorąc pod uwagę złe rokowania związane z AMI-CS, trudności w prowadzeniu badań w tej grupie pacjentów oraz negatywne wyniki stosowania IABP w AMI-CS, klinicyści coraz częściej poszukują innych form MCS.
Urządzenia PVAD są coraz częściej stosowane u pacjentów z AMI-CS6. W niniejszym artykule skupimy się przede wszystkim na Impella CP, która jest obecnie najczęściej stosowanym urządzeniem PVAD6. Urządzenie to wykorzystuje pompę z wirnikiem w kształcie śruby Archimedesa o przepływie osiowym, która aktywnie i w sposób ciągły tłoczy krew z lewej komory (LV) do aorty wstępującej (Rycina 1). Urządzenie jest najczęściej wprowadzane w pracowni hemodynamiki pod kontrolą fluoroskopową poprzez tętnicę udową. Alternatywnie, w razie potrzeby, może zostać implantowane poprzez dostęp pachowy lub przezwnękowy7,8.