Badanie to zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami Deklaracji Helsińskiej. Przed rozpoczęciem gromadzenia danych uzyskano zgodę komisji etycznej Institutional Review Board w Pierwszym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu w Xiamen (nr zgody [2025] KYLSZ (049)). W celu zachowania poufności danych pacjentów zastosowano zanonimizowane formularze ekstrakcji danych. Ze względu na retrospektywny charakter badania, komisja etyczna zwolniła badaczy z obowiązku uzyskania pisemnej świadomej zgody.
Kryteria włączenia. Noworodki przyjęte do placówki między 2020 a 2024 rokiem kwalifikowały się do badania, jeśli ich wiek gestacyjny wynosił ≥24 tygodnie, wymagały wentylacji nieinwazyjnej (NIV) w ciągu pierwszych 72 h życia i wykazywały niewydolność oddechową rozpoznaną na podstawie objawów klinicznych, takich jak częstość oddechów >60 oddechów/min, stękanie lub wynik w skali Silvermana–Andersona ≥3. Do badania celowo włączono niemowlęta skrajnie wcześniaki (24 tygodnie) oraz niemowlęta o skrajnie niskiej masie urodzeniowej (<1 000 g), aby odzwierciedlić pełen kliniczny zakres zastosowania NIV.
Kryteria wykluczenia. Wykluczono niemowlęta z istotnymi wadami kraniofacjalnymi oraz te, które wymagały natychmiastowej intubacji.
1. Przesiew i przygotowanie badanych
Przeszukano elektroniczną bazę danych medycznych w celu znalezienia noworodków przyjętych między 2020 a 2024 rokiem z wiekiem ciążowym ≥24 tygodni, które wymagały nieinwazyjnej wentylacji (NIV) w ciągu pierwszych 72 godzin życia. Rozpoznano niewydolność oddechową na podstawie objawów klinicznych, w tym częstości oddechów >60/min, stękania lub wyniku w skali Silvermana–Andersona ≥3. Wykluczono niemowlęta z poważnymi wadami kraniofacialnymi oraz te, które wymagały natychmiastowej intubacji. Włączenie skrajnie wcześniaków (24 tygodnie) oraz niemowląt o skrajnie niskiej masie urodzeniowej (<1 000 g) było zamierzone, aby odzwierciedlić pełny zakres kliniczny zastosowania NIV na oddziale.
2. Aplikacja interfejsu wentylacji nieinwazyjnej
Odpowiedni rozmiar interfejsu określono za pomocą skalibrowanego przewodnika pomiarowego, oceniając odległość od kolumny nosa oraz średnicę nozdrzy. Skórę oczyszczono i osuszono, a następnie nałożono cienką barierę hydrokoloidalną. Barierę wycięto w kształcie litery „H” dla kaniul nosowych lub w kształcie „odwróconego serca” dla masek nosowych. Następnie umieszczono interfejs i zabezpieczono go systemem mocowania, regulując rzepy tak, aby pozostawić wolną przestrzeń o szerokości jednego palca w celu zapobieżenia nadmiernemu uciskowi.
W grupie z rotacją interfejsu rotację wykonywano co 2–4 h. Dokładny czas w tym przedziale był ustalany indywidualnie na podstawie oceny klinicznej i synchronizowany z rutynową opieką skupioną, aby zminimalizować zbędne manipulacje i niestabilność fizjologiczną. Podejście to priorytetyzowało komfort niemowlęcia, stabilność podczas manipulacji oraz zachowanie integralności skóry nosa, co oceniano podczas wizualnych punktów kontrolnych.
Podczas każdej zmiany interfejsu zapewniono 5-minutowy okres odciążenia ciśnienia, podając tlen za pomocą kaniuli niskoprzepływowej umieszczonej 1–2 cm nad nozdrzami.
3. Kontrolne punkty wizualne i monitorowanie
Wizualna kontrola pozwoliła upewnić się, że kaniule nosowe nie stykają się z podstawą nosa, a maska nosowa nie uciska oczu. Monitorowano stabilizację kliniczną pacjentów, w tym zmniejszenie częstości oddechów oraz utrzymanie saturacji tlenem w zakresie 91%–95%. Próbki gazów krwi pobierano w punkcie wyjścia oraz po 2, 6, 12 i 24 h od rozpoczęcia procedury w celu pomiaru pH (potencjału wodoru), ciśnienia parcjalnego tlenu w krwi tętniczej (PaO₂) oraz ciśnienia parcjalnego dwutlenku węgla w krwi tętniczej (PaCO₂). Główne punkty końcowe obejmowały niepowodzenie NIV (intubację w ciągu 72 h) oraz stopień nasilenia urazów nosa.
4. Analiza danych po wykonaniu procedury
Wszystkie analizy statystyczne zostały przeprowadzone po zakończeniu gromadzenia danych klinicznych, aby zachować ciągłość procedur. Zmienne kategoryczne i ciągłe wprowadzono do oprogramowania statystycznego w celu analizy. Normalność rozkładu danych ciągłych oceniono za pomocą testu Shapiro–Wilka. Wyniki kliniczne porównano pomiędzy trzema grupami interfejsów, stosując w zależności od potrzeb analizę ANOVA, test Kruskala–Wallisa lub test chi-kwadrat. W celu skorygowania progu istotności dla wielokrotnych porównań wyników wtórnych (parametrów gazometrycznych krwi oraz markerów stanu zapalnego) zastosowano poprawkę Bonferroniego. Do zidentyfikowania niezależnych czynników prognostycznych uszkodzeń nosa, z uwzględnieniem masy urodzeniowej oraz czasu trwania CPAP, wykorzystano wieloczynnikową regresję logistyczną.