Name: Procedura robotyczna Strong w leczeniu zespołu górnej krezki (zespółu Wilkiego) (Wideo) | JoVE Journal
Uploaded: 2026-09-08T15:00:00.000+00:00
Duration: 7 min 59 s
Description: Poznaj robotyczną procedurę Strong w leczeniu zespołu górnej krezki, oferującą fizjologiczną alternatywę dla duodenumojejunostomii. Metoda obejmuje całkowitą mobilizację dwunastnicy bez omijania jelit, co skutkuje całkowitym ustąpieniem objawów.

ai_agent_IP

ai_agent

maintenance

instantTrialDurationMinutes

isBiopharma

enableNewMyJoveSectionDesign

educationFeatures

seoMetaApi

ai_copilot_institution_blacklist

ai_chat_institution_blacklist

freeAccessWindow

ssoRoleCapture

scheduledMaintenanceBanner

joveLabsFeatures

disable_autoplay_for_bots

extended_trial_duration

5 minutes

playerTrialDesktop

Procedurę przeprowadzono zgodnie z zasadami Deklaracji Helsińskiej oraz wytycznymi instytucjonalnej komisji etyki badań z udziałem ludzi. Pacjentka wyraziła pisemną i ustną świadomą zgodę na wykorzystanie jej danych medycznych oraz nagrania wideo z operacji w celach edukacyjnych i naukowych.
1. Przygotowanie
UWAGA: Procedurę przeprowadzają dwóch chirurgów: chirurg konsoli oraz chirurg przy stole, który jest ustawiony między nogami pacjenta, co zapewnia wygodny i bliski dostęp do pola operacyjnego.
<ol>
	<li>Pozycjonowanie
	<ol>
		<li>Ułożyć pacjenta w pozycji francuskiej na plecach. Prawe ramię przyłożyć do ciała, a lewe ramię odwodzić.</li>
		<li>Przechylić stół operacyjny o 10° w pozycji przeciw-Trendelenburga oraz o 10° w prawą stronę, aby zoptymalizować dostęp do górnej części jamy brzusznej. 
		&#8203;UWAGA: Po podcięciu więzadła Treitza przechylić stół operacyjny o 10° w lewą stronę, aby ułatwić wykonanie manewru Kochera.</li>
	</ol>
	</li>
</ol>
2. Dokowanie
<ol>
	<li>Odma otrzewnowa
	<ol>
		<li>Utworzyć odmę otrzewnową za pomocą igły Veressa w punkcie Palmera i wprowadzić CO₂ do ciśnienia 10–12 mmHg. Po insuflacji wyznaczyć miejsca wprowadzenia trokarów.</li>
	</ol>
	</li>
	<li>Umiejscowienie trokarów
	<ol>
		<li>Umieścić port kamery w linii 2 cm na prawo od pępka, w kierunku prawego łuku żebrowego (R3), w odległości 11–12 cm od łuku żebrowego.</li>
		<li>Umieścić trzy dodatkowe trokary robotyczne w odstępach około 7 cm: dwa po prawej stronie (R1–R2), z których R1 znajduje się nieco bardziej kranialnie, oraz jeden po lewej stronie (R4). Umieścić dwa trokary dla chirurga przy stole w odległości 7 cm od trokarów R2-3-4 (L1–L2).</li>
		<li>Podłączyć robota z prawej strony kranialnej pacjenta. Przypisać instrumenty w następujący sposób: R1 z kleszczykami Cadiere'a, R2 z monopolarnym hakiem do kauteryzacji, R3 z kamerą oraz R4 z kleszczykami bipolarnymi. 
		&#8203;UWAGA: Chirurg przy stole siedzi między nogami pacjenta, które są ułożone poziomo, co zapewnia wygodny i bliski dostęp do pola operacyjnego.</li>
		<li>W porcie L2 zastosować urządzenie do uszczelniania/dzielenia z szczęką Maryland, a w L1 kleszczyki (Rysunek 2).</li>
	</ol>
	</li>
</ol>
3. Procedura chirurgiczna
<ol>
	<li>Przecięcie więzadła Treitza
	<ol>
		<li>Odciągnąć sieci większą i okrężnicę poprzeczną w kierunku kranialnym, aby odsłonić więzadło Treitza, a następnie unieść krezkę okrężnicy poprzecznej za pomocą R1.</li>
		<li>Przeprowadzić preparację i przeciąć więzadło Treitza, aby umożliwić swobodną mobilizację dwunastnicy. Kontynuować mobilizację do momentu uwidocznienia żyły głównej dolnej oraz uzyskania braku napięcia dwunastnicy, co pozwoli na jej przesunięcie w dół i w prawo, z dala od kąta aorto-mezenterycznego.</li>
		<li>W trakcie całej procedury należy zachować szczególną ostrożność, aby zapobiec pęknięciom surowicy dwunastnicy i proksymalnego odcinka jelita czczego.</li>
	</ol>
	</li>
	<li>Mobilizacja zagięcia prawego okrężnicy
	<ol>
		<li>Ustawić stół operacyjny, przechylając go o 10° w lewo. Przeprowadzić preparację i całkowicie zmobilizować zagięcie prawe okrężnicy, aby uzyskać pełną widoczność i zwolnić dwunastnicę.</li>
		<li>Aby uniknąć uszkodzenia naczyń okrężnicy prawej podczas uwalniania zagięcia prawego, należy utworzyć tunel między siecią a krezką okrężnicy, mobilizując w ten sposób naczynia okrężnicy prawej w kierunku grzbietowym.</li>
	</ol>
	</li>
	<li>Manewr Kochera
	<ol>
		<li>Naciąć odrazkę otrzewnej wzdłuż bocznego brzegu drugiej części dwunastnicy i głowy trzustki w celu wykonania manewru Kochera. Kontynuować preparację w beznaczyniowej płaszczyźnie zaotrzewnowej, umożliwiając mobilizację dwunastnicy i głowy trzustki w kierunku przyśrodkowym, przy jednoczesnym zachowaniu otaczających struktur naczyniowych.</li>
		<li>Podczas tego manewru należy dokonać pełnej mobilizacji zagięcia okrężnicy poprzez oddzielenie okrężnicy od dwunastnicy i głowy trzustki. Należy zachować ostrożność, aby uniknąć uszkodzeń naczyń okrężnicy prawej, tworząc najpierw tunel między siecią a krezką okrężnicy.</li>
		<li>Okrężnicę należy obrócić w kierunku okrężnicy esowatej (przez chirurga stojącego przy stole), aby zapobiec nadmiernemu trakcji żyły krezkowej górnej (SMV) i jej odgałęzień.</li>
		<li>Rozszerzyć ten manewr w celu uwidocznienia lewej żyły nerkowej oraz pełnej mobilizacji dwunastnicy i głowy trzustki. Należy zachować szczególną ostrożność, aby uniknąć uszkodzenia żyły głównej dolnej, utrzymując preparację w beznaczyniowej płaszczyźnie zaotrzewnowej.</li>
	</ol>
	</li>
	<li>Ocena prawidłowej mobilizacji
	<ol>
		<li>Odciągnąć proksymalny odcinek jelita czczego na odległość 10–20 cm przez ubytek w więzadle Treitza do prawego górnego kwadrantu nadkrezkowego, aby zweryfikować prawidłowość mobilizacji.</li>
	</ol>
	</li>
</ol>
4. Rozłączenie i zamknięcie
<ol>
	<li>Odłącz system robotyczny i usuń trokary. Odsuń robota od stołu operacyjnego.</li>
	<li>Zaszyj powięź w miejscach wprowadzenia trokarów, a skórę zamknij szwem śródskórnym.</li>
</ol>

<ol>
	<li>England J, Li N. Superior mesenteric artery syndrome: A review of the literature. J Am Coll Emerg Physicians Open. 2021;2(3):e12454.</li>
	<li>Raissi B, Taylor BM, Taves DH. Recurrent superior mesenteric artery (Wilkie&#39;s) syndrome: A case report. Can J Surg. 1996;39(5):410-6.</li>
	<li>Van Horne N, Jackson JP. Superior mesenteric artery syndrome. StatPearls. 2023.</li>
	<li>Sahni S, et al. Superior mesenteric artery syndrome: The dark side of weight loss. Cureus. 2017;9(11):e1859.</li>
	<li>Lee TH, et al. Superior mesenteric artery syndrome: Where do we stand today? J Gastrointest Surg. 2012;16(12):2203-11.</li>
	<li>Strong EK. Mechanics of arteriomesenteric duodenal obstruction and direct surgical attack upon etiology. Ann Surg. 1958;148(5):725-30.</li>
	<li>Dekonenko C, et al. Ligament of Treitz release with duodenal lowering for pediatric superior mesenteric artery syndrome. J Surg Res. 2020;254:91-5.</li>
	<li>Wasef K, et al. Robotic modified Strong procedure for superior mesenteric artery syndrome. Clin Case Rep. 2023;11(7):e7651.</li>
	<li>Jain R. Superior mesenteric artery syndrome. Curr Treat Options Gastroenterol. 2007;10(1):24-7.</li>
	<li>Unal B, et al. Superior mesenteric artery syndrome: CT and ultrasonography findings. Diagn Interv Radiol. 2005;11(2):90-5.</li>
	<li>Burrington JD. Superior mesenteric artery syndrome in children. Am J Dis Child. 1976;130(12):1367-70.</li>
	<li>Konstantinidis H, Charisis C, Kottos P. Robotic Strong&#39;s procedure for the treatment of superior mesenteric artery syndrome: Description of surgical technique on occasion of the first reported case in the literature. Int J Med Robot Comput Assist Surg. 2018;14(3):e1876.</li>
	<li>Chatziisaak D, et al. Comparison of 2D and 3D visualization in minimally invasive and robotic surgery: A systematic review. Surg Endosc. 2026;40(3):1828-36.</li>
	<li>Lin CY, Lin BY, Kang PL. Duodenal obstruction after elective abdominal aortic aneurysm repair: A case report. Kaohsiung J Med Sci. 2004;20(10):501-5.</li>
	<li>Oka A, et al. Superior mesenteric artery syndrome: Diagnosis and management. World J Clin Cases. 2023;11(15):3369-84.</li>
	<li>White A, et al. A delayed presentation of superior mesenteric artery syndrome treated with robotic-assisted Strong procedure. Cureus. 2024;16(8):e67527.</li>
	<li>Jo JB, Song KY, Park CH. Laparoscopic duodenojejunostomy for superior mesenteric artery syndrome: Report of a case. Surg Laparosc Endosc Percutan Tech. 2008;18(2):213-5.</li>
</ol>

MGB, SF i FD są instruktorami w firmie Intuitive Surgical. Pozostali autorzy nie zgłaszają żadnych konfliktów interesów.

Zespół SMA, znany również jako zespół Wilkiego, zespół rzutowy lub przewlekłe niedrożność dwunastnicy9, pozostaje rzadką i często niedodiagnozowaną jednostką chorobową ze względu na niespecyficzny charakter prezentacji klinicznej oraz zmienność znalezisk radiologicznych1,4. W niniejszym przypadku, mimo że kąt aorto-mezenteryczny mieścił się w granicach normy, zmniejszona odległość aorto-mezenteryczna oraz objawy pacjenta silnie sugerowały ...

Zespół tętnicy krezkowej górnej (SMA), znany również jako zespół Wilkiego, jest rzadką przyczyną proksymalnej niedrożności jelit wynikającą z ucisku trzeciego odcinka dwunastnicy pomiędzy aortą a tętnicą krezkową górną1,2. Jest on zazwyczaj związany ze zmniejszoną odległością aorto-krezkową (&#60;10 mm) i kątem (&#60;25°), co często wynika ze znacznej utraty masy ciała lub predyspozycji anatomicznych3.
Pacjenci zazwyczaj zgłaszają poposiłkowy ból brzucha, wczesne uczucie sytości, nudności oraz utratę masy ciała, co ze względu na niespecyficzny charakter objawów często prowadzi do opóźnionej diagnozy4. Leczenie zachowawcze, obejmujące wsparcie żywieniowe, stanowi terapię pierwszego rzutu. U niektórych pacjentów przyrost masy ciała zwiększy kąt oraz dystans aorto-mezenteryczny. Interwencja chirurgiczna może być jednak wskazana u pacjentów z uporczywymi lub ciężkimi objawami3, szczególnie gdy znacząco upośledzają one spożycie pokarmów drogą doustną i jakość życia. Nie ustalono powszechnie akceptowanego czasu trwania leczenia zachowawczego, a decyzja powinna być zindywidualizowana w zależności od nasilenia objawów, stanu odżywienia i odpowiedzi na terapię farmakologiczną. U tych pacjentów standardowym podejściem chirurgicznym była tradycyjnie duodenojejunostomia5. Jednak procedura Stronga, polegająca na podcięciu więzadła Treitza wraz z pełną mobilizacją dwunastnicy, może stanowić fizjologiczną alternatywę mającą na celu zniesienie kompresji naczyniowej bez konieczności tworzenia bypassu jelitowego6,7. Rozwój chirurgii robotycznej zwiększył wykonalność tej techniki dzięki lepszej wizualizacji i precyzyjnej dyssekcji w przestrzeni zaotrzewnowej7,8. W niniejszym opracowaniu przedstawiamy robotyczną procedurę Stronga w leczeniu zespołu SMA, podkreślając jej aspekty techniczne oraz wyniki kliniczne.
Przedstawiamy przypadek 38-letniej kobiety po laparoskopowej cholecystektomii. W wywiadzie pacjentki odnotowano znaczną utratę masy ciała – w momencie zgłoszenia ważyła 61 kg, podczas gdy wcześniej było to około 70 kg. Utrata masy ciała poprzedziła wystąpienie objawów. Pacjentka zgłosiła się do kliniki z trwającymi od 2 lat dolegliwościami w postaci poposiłkowego bólu brzucha, nudności oraz wzdęć. Ból pojawiał się zazwyczaj w ciągu 30 min po posiłkach, osiągając natężenie 8/10 w numerycznej skali oceny bólu, i był powiązany z wzdęciem brzucha oraz nudnościami. Objawy były częściowo łagodzone przez przyjęcie pozycji bocznej lewej z ugiętymi kolanami i zazwyczaj ustępowały w ciągu 30–60 min. W konsekwencji pacjentka dostosowała swoje nawyki żywieniowe, spożywając małe porcje posiłków w częstych odstępach czasu w ciągu dnia.
Rozpoznanie zespołu SMA opiera się na połączeniu obrazu klinicznego i wyników badań obrazowych. W tomografii komputerowej (CT) z kontrastem zespół SMA charakteryzuje się zazwyczaj zmniejszoną odległością aorto-mezenteryczną (&lt;10 mm), zmniejszonym kątem aorto-mezenterycznym (&lt;25°) oraz wtórnymi oznakami proksymalnej niedrożności dwunastnicy, w tym rozszerzeniem i zastojem treści w dwunastnicy. Badania kontrastowe górnego odcinka przewodu pokarmowego mogą służyć jako badanie pomocnicze, wykazując opóźniony pasaż przez trzecią część dwunastnicy.
W tym przypadku badanie TK z kontrastem wykazało zmniejszoną odległość aortomezentryczną wynoszącą 8.1 mm, z łagodnym poszerzeniem bliższej części dwunastnicy i oznakami zastoju w dwunastnicy, przy czym kąt aortomezentryczny mierzono na poziomie 52°, co mieści się w granicach normy (Rysunek 1). Rozpoznanie oparto jednak na połączeniu obiektywnych wyników obrazowania i wysoce sugestywnego obrazu klinicznego. Pacjent od dwóch lat cierpiał na uporczywe, upośledzające funkcjonowanie bóle poposiłkowe, nudności i wzdęcia mimo leczenia zachowawczego, z wyraźnym ograniczeniem spożycia pokarmów drogą doustną, łagodzeniem objawów w określonych pozycjach ciała oraz wcześniejszą znaczną utratą masy ciała. Wraz ze zmniejszoną odległością aortomezentryczną, poszerzeniem bliższej części dwunastnicy i zastojem w dwunastnicy w TK, znaleziska te uznano za wystarczająco sugestywne dla zespołu SMA, mimo prawidłowego kąta aortomezentrycznego. W związku z tym nie wykonano dodatkowego badania wideo przejścia kontrastu, ponieważ nie oczekiwano, że wpłynie ono na wielodyscyplinarną rekomendację leczenia.
Przypadek został omówiony na dwóch spotkaniach wielodyscyplinarnych zespołów (MDT) w naszym ośrodku (zespół naczyniowy oraz zespół ds. łagodnych chorób trzustki i dróg żółciowych). Oba zespoły MDT stwierdziły, że obraz kliniczny oraz wyniki badań obrazowych sugerują zespół SMA. Pacjentka od 2 lat doświadczała uporczywych, upośledzających sprawność objawów mimo leczenia zachowawczego. Ponieważ nie istnieją powszechnie przyjęte kryteria dotyczące optymalnego czasu trwania leczenia zachowawczego, decyzję o przeprowadzeniu operacji podjęto indywidualnie, biorąc pod uwagę nasilenie objawów, niepowodzenie leczenia zachowawczego, czas trwania objawów oraz życzenia pacjentki. Początkowo rozważono robotyczną duodenojejunostomię z rekonstrukcją typu Roux-en-Y. Jednak dokładna przedoperacyjna ocena w tomografii komputerowej (CT) wykazała, że odległość aortomezentryczna gwałtownie zwiększa się bardziej kudalnie, co sugerowało, że ucisk naczyniowy ograniczał się do poziomu więzadła Treitza. W związku z tym procedurę Robot Strong uznano za fizjologiczną alternatywę, pozwalającą na całkowitą mobilizację dwunastnicy i zniesienie niedrożności bez konieczności wykonywania bypassu jelitowego. Pacjentce wykonano procedurę Robot Strong, polegającą na przecięciu więzadła Treitza i pełnej mobilizacji dwunastnicy.

<table><tbody><tr><td>Trokary pomocnicze</td><td>Stosowany</td><td>&lt;a href=&quot;KII-100

Wysokowydajny i precyzyjny system do analizy i pomiaru poziomu glukozy w krwi

KII-100 to nowoczesny, w pełni automatyczny analizator glukozy, który łączy w sobie szybkość, precyzję i łatwość obsługi. Został zaprojektowany z myślą o laboratoriach klinicznych, szpitalach i punktach diagnostycznych, które wymagają niezawodnych wyników przy dużej liczbie próbek.

Kluczowe cechy:

Wysoka wydajność: Optymalizowany proces pomiarowy umożliwia szybkie przetwarzanie wielu próbek w krótkim czasie, co znacząco zwiększa przepustowość laboratorium.
Precyzja i dokładność: Zaawansowana technologia sensorów i rygorystyczna kontrola kalibracji gwarantują wyniki o najwyższej wiarygodności, zgodne z międzynarodowymi standardami diagnostycznymi.
Intuicyjna obsługa: Przejrzysty interfejs użytkownika oraz zautomatyzowane procedury minimalizują ryzyko błędów operatora i skracają czas szkolenia personelu.
Kompaktowa konstrukcja: Ergonomiczna budowa urządzenia pozwala na efektywne wykorzystanie przestrzeni w laboratorium bez kompromisów w zakresie funkcjonalności.
Niskie koszty eksploatacji: Zoptymalizowane zużycie odczynników oraz trwałe komponenty urządzenia zapewniają niskie koszty utrzymania i wysoką rentowność.

Zastosowania:

Diagnostyka cukrzycy: Szybkie i dokładne oznaczanie poziomu glukozy w celu diagnozy i monitorowania pacjentów z cukrzycą.
Badania przesiewowe: Wydajne testowanie dużych grup populacyjnych w ramach programów profilaktycznych.
Monitorowanie terapeutyczne: Precyzyjna kontrola odpowiedzi pacjenta na leczenie insuliną lub lekami przeciwcukrzycowymi.

Specyfikacja techniczna:

Metoda pomiarowa: Enzymatyczna (glukozowa)
Typ analizatora: W pełni automatyczny
Próbki: Krew pełna, surowica, osocze
Interfejs: Ekran dotykowy LCD
Łączność: Wyjście danych LIS/HIS

KII-100 to idealne rozwiązanie dla placówek medycznych dążących do optymalizacji procesów diagnostycznych przy zachowaniu najwyższych standardów jakościowych.&quot;&gt;CTF73&amp;nbsp;&amp;nbsp;&lt;/a&gt;</td><td>port asystenta L1 (https://pdf.medicalexpo.it/viewerCatalog-en/applied-medical/kii/74928-152615-_2.html#open)</td></tr><tr><td>Pinceta bipolarna</td><td>Intuitive Surgical</td><td>&lt;a href=&quot;Katalog instrumentów i akcesoriów da Vinci X i Xi&quot;&gt;470172&lt;/a&gt;</td><td>Instrument robotyczny R4 (https://www.intuitive.com/en-us/-/media/ISI/Intuitive/Pdf/da-vinci-x-xi-instruments-accessories-catalog.pdf)</td></tr><tr><td>Kleszczyki Cadiere'a</td><td>Intuitive Surgical</td><td>&lt;a href=&quot;Nie dostarczono tekstu źródłowego do tłumaczenia. Proszę o przesłanie treści z powyższego katalogu, którą należy przełożyć na język polski.&quot;&gt;471049&lt;/a&gt;</td><td>Instrument robotyczny R1 (https://www.intuitive.com/en-us/-/media/ISI/Intuitive/Pdf/da-vinci-x-xi-instruments-accessories-catalog.pdf)</td></tr><tr><td>System Chirurgiczny da Vinci</td><td>Intuitive Surgical</td><td>IS4000&amp;nbsp;&amp;nbsp;</td><td>Platforma robotyczna (https://www.intuitive.com/)</td></tr><tr><td>Laparoskopowe kleszczyki chwytne</td><td>Karl Storz</td><td>&lt;a href=&quot;Wybór instrumentarium do operacji usunięcia pęcherzyka żółciowego metodą laparoskopową

Laparoskopowe usunięcie pęcherzyka żółciowego (laparoskopowa cholecystektomia) jest jednym z najczęściej wykonywanych zabiegów chirurgicznych na świecie. Wybór odpowiednich instrumentów jest kluczowy dla zapewnienia bezpieczeństwa pacjenta oraz precyzji operatora. Firma KARL STORZ oferuje kompleksowy zestaw instrumentów, zaprojektowany w celu optymalizacji każdego etapu zabiegu.

Kluczowe elementy zestawu:

Optyka i wizualizacja
Wysokiej rozdzielczości optyka pozwala na dokładną wizualizację pola operacyjnego. Zaleca się stosowanie optyki o kącie widzenia 0° lub 30° w zależności od preferencji chirurga i anatomii pacjenta. Systemy obrazowania 4K oraz technologia ICG (zielona fluorescencja) umożliwiają precyzyjną identyfikację przewodów żółciowych i naczyń krwionośnych, co znacząco zwiększa bezpieczeństwo zabiegu.

Trokary i dostępy
Zastosowanie trokarów z systemem uszczelniającym zapewnia utrzymanie pneumoperitoneum. Dostępne są trokary o różnych średnicach (np. 5 mm i 10-12 mm), co pozwala na elastyczne dopasowanie instrumentarium do aktualnie wykonywanego kroku operacyjnego.

Instrumenty chwytające i rozwierające
Do odsuwania pęcherzyka żółciowego i eksponowania trójkąta Calota stosuje się chwytaki bez răngbowania lub chwytaki traumatyczne. Instrumenty te powinny charakteryzować się ergonomiczną rączką, zapewniającą pewny chwyt i precyzyjną kontrolę nad tkankami.

Dyssekcja i preparowanie
W celu precyzyjnego oddzielenia pęcherzyka żółciowego od łoża wątroby oraz preparowania przewodu pęcherzykowego i tętnicy pęcherzykowej stosuje się:
• Nożyczki laparoskopowe (np. typu Metzenbaum) do precyzyjnego cięcia tkanek.
• Chwytaki dyssekcyjne do delikatnego rozdzielania warstw tkankowych.

Hemostaza i zamykanie tkanek
Do zamykania i przecinania struktur naczyniowych oraz przewodowych stosuje się:
• Klipsowniki laparoskopowe: Pozwalają na szybkie i bezpieczne nałożenie klipsów tytanowych na przewód i tętnicę pęcherzykową.
• Koagulację monopolarną lub bipolarną: Służy do kontroli krwawień w łożu pęcherzyka żółciowego.

Odsysanie i irygacja
Sonda do odsysania i irygacji jest niezbędna do usuwania krwi, żółci oraz oczyszczania pola operacyjnego w celu utrzymania maksymalnej widoczności.

Usuwanie pęcherzyka żółciowego
Do bezpiecznego wyjęcia pęcherzyka żółciowego z jamy brzusznej stosuje się worki do ekstrakcji, które zapobiegają rozsiewowi kamieni żółciowych oraz zanieczyszczeniu ściany brzucha treścią z pęcherzyka.

Podsumowanie
Zastosowanie zintegrowanego systemu instrumentów KARL STORZ zapewnia wysoką jakość obrazowania oraz precyzję manualną, co przekłada się na skrócenie czasu trwania zabiegu i szybszą rekonwalescencję pacjenta. Dobór instrumentów powinien być dostosowany do indywidualnych potrzeb chirurga oraz specyfiki przypadku klinicznego.&quot;&gt;33310OD&amp;nbsp; KARDIA
Kardiologia interwencyjna

Systemy prowadzenia
Sonda prowadząca KARL STORZ

Zaawansowany system wprowadzania do precyzyjnych zabiegów kardiologii interwencyjnej

Wyjątkowa stabilność
Zapewnia pewne wsparcie podczas wprowadzania urządzeń w obrębie naczyń wieńcowych, umożliwiając precyzyjne pozycjonowanie i zwiększając bezpieczeństwo zabiegów.

Optymalna nawigowalność
Zaprojektowana tak, aby z łatwością pokonywać zakręty i zwężenia w naczyniu, co skraca czas procedury i minimalizuje urazy śródbłonka.

Kompatybilność z wieloma urządzeniami
Sonda jest w pełni kompatybilna z szeroką gamą balonów, stentów i innych narzędzi interwencyjnych, co zapewnia wszechstronność w każdej sytuacji klinicznej.

Charakterystyka techniczna

* Wewnętrzna średnica: umożliwia łatwe wprowadzanie szerokiej gamy urządzeń.
* Zewnętrzna średnica: zoptymalizowana pod kątem minimalnej inwazyjności i maksymalnego wsparcia.
* Materiał: wysokiej jakości polimery zapewniające odpowiednią sztywność i elastyczność.

Zastosowania

* Dylatacja zwężeń w naczyniach wieńcowych.
* Implantacja stentów w trudnych anatomicznie obszarach.
* Wsparcie podczas skomplikowanych procedur PCI (przezskórnej interwencji wieńcowej).

Sonda prowadząca KARL STORZ – Twoje wsparcie w precyzyjnej kardiologii interwencyjnej.&lt;/a&gt;</td><td>Instrument pomocniczy L1</td></tr><tr><td>Urządzenie LigaSure Maryland</td><td>Medtronic/Covidien</td><td>LF1937&amp;nbsp;&amp;nbsp;</td><td>Urządzenie energetyczne przy stole operacyjnym (L2) (sealing/laparoscopic-instruments/ligasure-maryland-jaw-sealer-divider-nano-coating.html lub https://www.medtronic.com/en-us/healthcare-professionals/products/surgical-energy/vessel-sealing/ligasure-technology.html)&amp;nbsp;</td></tr><tr><td>Haczyk do kauteryzacji monopolarnej</td><td>Intuitive Surgical</td><td>470183</td><td>Instrument robotyczny R2 (https://www.intuitive.com/en-us/-/media/ISI/Intuitive/Pdf/da-vinci-x-xi-instruments-accessories-catalog.pdf)</td></tr><tr><td>Kamera robotyczna 30&amp;deg;</td><td>Intuitive Surgical</td><td>470057</td><td>ramię kamery R3 ( https://www.intuitive.com/en-us/-/media/ISI/Intuitive/Pdf/da-vinci-x-xi-instruments-accessories-catalog.pdf)</td></tr><tr><td>Trokary robotyczne</td><td>Intuitive Surgical</td><td>470002</td><td>Cztery porty robotyczne (https://www.intuitive.com/en-us/-/media/ISI/Intuitive/Pdf/da-vinci-x-xi-instruments-accessories-catalog.pdf)</td></tr><tr><td>Igła Veressa</td><td>ConMed</td><td>&lt;a href=&quot;IGŁA VERRESA
jednorazowa do insuflacji

**Opis produktu**
Igła Verresa do insuflacji jest przeznaczona do tworzenia odmy otrzewnej (insuflacji gazem) przed rozpoczęciem operacji laparoskopowych.

**Zalety produktu**
* Wbudowany bezpiecznik sprężynowy, który chroni narządy wewnętrzne przed uszkodzeniem podczas wprowadzania igły.
* Ergonomiczny uchwyt zapewniający pewny chwyt i precyzyjną kontrolę.
* Wysoka jakość wykonania z materiałów medycznych, zapewniająca bezpieczeństwo i sterylność.
* Łatwe i szybkie połączenie z systemem insuflacji gazu.

**Specyfikacja techniczna**
* Materiał: stal nierdzewna, tworzywo sztuczne medyczne.
* Rodzaj: sterylna, jednorazowa.
* Zastosowanie: chirurgia laparoskopowa.

**Instrukcja użycia**
1. Wyjąć igłę z opakowania sterylnego bezpośrednio przed użyciem.
2. Połączyć igłę z urządzeniem do insuflacji gazu (np. CO2).
3. Wprowadzić igłę do jamy otrzewnej zgodnie z uznaną techniką chirurgiczną.
4. Po uzyskaniu prawidłowego pozycjonowania w jamie otrzewnej, rozpocząć proces insuflacji.
5. Po osiągnięciu odpowiedniego ciśnienia wewnątrzbrzusznego, usunąć igłę przed wprowadzeniem trokarów.

**Ostrzeżenia**
* Produkt jednorazowy. Nie stosować ponownie.
* Stosować wyłącznie zgodnie z przeznaczeniem i zgodnie z instrukcjami lekarza prowadzącego.
* W przypadku uszkodzenia opakowania sterylnego, produktu nie należy używać.&quot;&gt;60-6050-002&amp;nbsp; Kaniula Verressa
Jednorazowa kaniula do insuflacji

Zastosowanie:
Kaniula Verressa jest przeznaczona do bezpiecznego wprowadzania gazu do jamy brzusznej w celu wytworzenia odmy otrzewnowej podczas operacji laparoskopowych.

Cechy:
* Zaprojektowana w celu zminimalizowania ryzyka uszkodzenia narządów wewnętrznych podczas dostępu do jamy brzusznej.
* Wyposażona w ruchomy, zaokrąglony czubek z mechanizmem sprężynowym, który cofa się w momencie kontaktu z oporem tkanek.
* Zawór jednokierunkowy zapobiega ucieczce gazu z jamy brzusznej po wprowadzeniu kaniuli.
* Wykonana z materiałów medycznych wysokiej jakości, zapewniających bezpieczeństwo i sterylność.
* Produkt jednorazowy – przeznaczony do jednorazowego użytku, co eliminuje ryzyko zakażeń krzyżowych.

Sposób użycia:
1. Wybierz odpowiednie miejsce wprowadzenia kaniuli (zazwyczaj w okolicy pępka).
2. Wprowadź kaniulę do jamy brzusznej, stosując odpowiednią technikę dostępu.
3. Podłącz kaniulę do źródła gazu (np. CO2) za pomocą odpowiedniego węża.
4. Rozpocznij insuflację, monitorując ciśnienie wewnątrzbrzuszne.
5. Po uzyskaniu odpowiedniej odmy otrzewnowej i wprowadzeniu trokarów, usuń kaniulę Verressa.

Ostrzeżenia:
* Produkt przeznaczony wyłącznie do użytku jednorazowego. Nie sterylizować i nie używać ponownie.
* Stosować wyłącznie przez wykwalifikowany personel medyczny.
* Przechowywać w suchym i chłodnym miejscu, zgodnie z instrukcjami producenta.&lt;/a&gt;</td><td>Odma otrzewnowa w Palmer&amp;rsquo;punkt s</td></tr></tbody></table>

procedura robotyczna strong w leczeniu zespołu górnej krezki (zespółu wilkiego)

Robot Strong Procedure for Superior Mesenteric Artery (Wilkie) Syndrome

Zespół górnej krezki (SMA syndrome) jest rzadką przyczyną proksymalnej niedrożności jelit, wynikającą z ucisku trzeciego odcinka dwunastnicy pomiędzy aortą a tętnicą krezkową górną. Procedura Stronga stanowi fizjologiczną alternatywę dla duodenojejunostomii poprzez wykonanie pełnej mobilizacji dwunastnicy, co eliminuje konieczność tworzenia pomostowania jelitowego (np. duodenojejunostomii). Przedstawiamy przypadek kobiety z przewlekłym poposiłkowym bólem brzucha, nudnościami i wzdęciami, które były oporne na leczenie zachowawcze. Dolegliwości ustępowały, gdy pacjentka przyjmowała lewostronną pozycję embrionalną. Obrazowanie przedoperacyjne wykazało zmniejszoną odległość między tętnicą krezkową górną a aortą (8,1 mm) przy prawidłowym kącie aortokrezkowym (52,1°), a także oznaki zastoju w dwunastnicy, co było potencjalnie zgodne z zespołem SMA. Pacjentka została poddana robotycznej procedurze Stronga, obejmującej przecięcie więzadła Treitza oraz pełną mobilizację dwunastnicy, w tym manewr Kochera. Przebieg pooperacyjny był niepowikłany. W 6. tygodniu obserwacji objawy całkowicie ustąpiły, a spożycie pokarmów drogą doustną uległo poprawie. W badaniu obrazowym kontrolnym stwierdzono przesunięcie dwunastnicy bardziej w dół, co było zgodne z oczekiwanym rezultatem. Wyniki te potwierdzają wykonalność i skuteczność kliniczną robotycznej procedury Stronga u starannie wybranych pacjentów z zespołem SMA.

Czas operacji wyniósł 70 min, a śródoperacyjna utrata krwi była pomijalna. Nie wystąpiły żadne powikłania śródoperacyjne. Przebieg pooperacyjny był niepowikłany, a pacjent został wypisany w 3. dobie pooperacyjnej w dobrym stanie klinicznym.
Podczas kontroli po 6 tygodniach pacjent zgłosił niemal całkowite ustąpienie poposiłkowego bólu brzucha. Przyjmowanie pokarmów drogą doustną znacząco się poprawiło, co pozwoliło pacjentowi tolerować większe porcje posiłków bez dyskomfortu. Nadal zgłaszano s...

Niniejszy protokół przedstawia kluczowe kroki techniczne procedury Robot Strong u pacjenta z podejrzeniem zespołu tętnicy krezkowej górnej (SMA), znanego również jako zespół Wilkiego.

Procedura robotyczna Strong w leczeniu zespołu górnej krezki (zespółu Wilkiego)

Zespół górnej krezki (SMA syndrome) jest rzadką przyczyną proksymalnej niedrożności jelit, wynikającą z ucisku trzeciego odcinka...

A 38-year-old patient was referred due to a longstanding history of postprandial abdominal pain, nausea, and bloating. The pain typically occurred within 30 minutes after meals and was associated with abdominal distension and nausea. Symptoms were partially relieved by lying in the left lateral decubitus position with flexed knees.Preoperative contrast enhanced CT imaging demonstrated a reduced aortomesenteric distance of 8.1 millimeters with mild dilation of the proximal duodenum and signs of duodenal stasis. The aortomesenteric angle measured 52 degrees within normal limits. These findings were considered suggestive of SMA syndrome.Although CT findings were borderline, showing a reduced aortomesenteric distance, but with a normal aortomesenteric angle, the proximal duodenal dilatation, together with the typical postprandial symptoms and a history of rapid weight loss, were highly suggestive for SMA syndrome. For this reason, a contrast swallow study was not performed. Following multidisciplinary team discussion, surgery was recommended after two years of failed conservative management.The patient underwent a robot Strong procedure. The procedure was approved by the Institutional

robot-strong-procedure-for-superior-mesenteric-artery-wilkie-syndrome

Research

JoVE Journal

Medicine

Medycyna

Poniższy manuskrypt szczegółowo opisuje stopniowe podejście do wspomaganej przez robota pankreatykoduodenektomii przeprowadzonej w Centrum Medycznym Uniwersytetu w Pittsburghu.

Szczegóły techniczne dotyczące pankreatykoduodenektomii wspomaganej przez robota

Technika robotyczna pokazana tutaj ma na celu wierne odtworzenie otwartej procedury radykalnego leczenia raka ogona trzustki. Protokół wykazuje również zdolność do opanowania zajęcia głównych naczyń okołotrzustkowych bez konwersji na operację otwartą.

Radykalna modułowa pankreatosplenektomia w asyście robota obejmująca resekcję i rekonstrukcję połączenia śledzionowo-krezkowego

Dostęp do długotrwałej infuzji w tętnicy krezkowej górnej (SMA) szczurów to zabieg chirurgiczny, który polega na kaniulacji bliższej gałęzi SMA. Kaniula wychodzi z rany brzusznej i jest tunelowana przez przestrzeń podskórną z powrotem do fałdu międzyłopatkowego.

Celowanie w jelito cienkie szczura: długotrwała infuzja do tętnicy krezkowej górnej

Robotyczne wycięcie trzustoduodenkotomii (RPD) zostało w ostatnich latach wysoce ustandaryzowane i może być stosowane u wybranych pacjentów z rakiem głowy trzustki, w tym u pacjentów z wymienioną prawą tętnicą wątrobową. Niniejszy opis przypadku opisuje znormalizowaną i powtarzalną technikę leczenia RPD, która obejmuje podejście holenderskiego programu szkoleniowego LAELAPS-3 do nieprawidłowego układu krążenia.

Robotyczna pankreatoduodenektomia z powodu raka głowy trzustki: opis przypadku standardowej techniki

Tutaj prezentujemy krok po kroku protokół robotycznej konserwacji dystalnej śledziony, z zachowaniem i bez zachowania naczyń śledziony (tj. techniki Kimury i Warshawa, odpowiednio).

Zrobotyzowana pankreatektomia dystalna zachowująca śledzionę: techniki Warshawa i Kimury

Konsultacje wideo podczas operacji przyspieszają i poprawiają opiekę chirurgiczną. Przedstawiamy tutaj przypadek, w którym konsultacje wideo wewnątrzoperacyjne między szpitalem wiejskim a akademickim chirurgiem hepatobiliariuszem ułatwiły natychmiastową diagnozę przecięcia przewodów żółciowych podczas laparoskopowej cholecystektomii, bezpośredni transfer do sali operacyjnej między ośrodkami oraz naprawę urazów za pomocą robotycznej Hepaticojejunostomii Roux-en-Y.

Konsultacja wideo wewnątrzoperacyjna po przecięciu przewodów żółciowych ułatwia bezpośredni transfer sali operacyjnej w celu robotycznej hepatikojejunostomii w ośrodku trzeciorzędowym

Protokół ten opisuje częściową splenektomię wspomaganą robotem dla łagodnego guza śledziony. Podejście robotyczne optymalizuje zachowanie śledziony poprzez zwiększenie precyzji chirurgicznej, minimalizację utraty krwi oraz poprawę wyników pooperacyjnych. Kluczowe etapy chirurgiczne obejmują skrupulatną dyssekcję hilum śledziony, selektywną ligację naczyniową, ultrasonografię śródoperacyjną oraz kontrolowane przecięcie mięścia.

Częściowa splenektomia wspomagana robotem

Opisano zautomatyzowaną metodę miografii do pomiarów siły w izolowanych tętnicach krezkowych. Wykorzystuje ona urządzenie Mulvany-Halpern Auto Dual Wire Myograph 510A do określania reakcji na fenylefrynę oraz wapń zewnątrzkomórkowy. Metoda ta pozwala na spójne określanie odpowiedzi izometrycznych na agonistów w małych naczyniach o średnicach od 60 do 300 μm, niezależnie od siebie.

Badania skurczu i rozkurczu tętnicy krezkowej z wykorzystaniem zautomatyzowanej miografii drucianej

Ciągłe monitorowanie elektrokardiograficzne (EKG) z 12 odprowadzeniami może zidentyfikować przejściowe niedokrwienie mięśnia sercowego, nawet gdy przebiega bezobjawowo, wśród pacjentów z podejrzeniem ostrego zespołu wieńcowego (OZW). W tym artykule opisujemy naszą metodę inicjowania monitorowania pacjenta za pomocą urządzenia holterowskiego, pobierania danych EKG do analizy off-line oraz sposobu wykorzystania oprogramowania EKG do identyfikacji przejściowego niedokrwienia.

Metoda badawcza wykrywania przemijającego niedokrwienia mięśnia sercowego u pacjentów z podejrzeniem ostrego zespołu wieńcowego za pomocą ciągłej analizy odcinka ST

Jelito cienkie jest często narażone na działanie toksyn, które mogą wpływać na przepływ krwi i negatywnie wpływać na wchłanianie składników odżywczych. Za pomocą multimiografu i izolatów tętnic i żył krezkowych można badać pod kątem wazoaktywności związki lub toksyny.

Izolowanie i wykorzystanie odcinków tętnicy i żyły krezkowej bydła jako testu biologicznego do badania wazoaktywności w jelicie cienkim

Poznaj robotyczną procedurę Strong w leczeniu zespołu górnej krezki, oferującą fizjologiczną alternatywę dla duodenumojejunostomii. Metoda obejmuje całkowitą mobilizację dwunastnicy bez omijania jelit, co skutkuje całkowitym ustąpieniem objawów.

Procedura robotyczna Strong w leczeniu zespołu górnej krezki (zespółu Wilkiego)

Przeglądaj więcej filmów