DNA-basenparing

DNA lijkt op een gedraaide ladder. En de sporten van de DNA-ladder zijn complementaire paren stikstofbasen. Volgens regels voor basenparing, adenine, een purine, paren met thymine, een pyrimidine, met twee waterstofbruggen.

En guanine, een purine, verschijnt met cytosine, een pyrimidine, met drie waterstofbruggen. Maar waarom paren purines altijd met pyrimidines? Vanwege sterische beperkingen die ruimtelijke beperkingen zijn die worden opgelegd door de suikerfosfaatruggengraat van het DNA, is slechts een ruimte van 10, 85 ångström beschikbaar voor de basenparen in een dubbele DNA-helix.

Purines hebben een dubbele ringstructuur. Daarom zullen twee purines samen te groot zijn om in deze ruimte te passen. Aan de andere kant, als we twee pyrimidinen samenvoegen, die slechts een enkele ring bevatten, zal de afstand tussen hen te groot zijn om waterstofbruggen te vormen, die ongeveer twee ångström lang zijn.

Als we echter een purine en een pyrimidine aan elkaar koppelen, passen ze perfect in de DNA-helix en zijn ze dichtbij genoeg om waterstofbruggen te vormen. Waterstofbindingen kunnen worden gevormd wanneer een waterstofatoom ongeveer twee ångström verwijderd is van een elektronegatief at