Het meten van het vertrouwen van kinderen in getuigenissen

Recruteer 3- en 4-jarige kinderen die een normaal gezichtsvermogen en gehoor hebben. Voor deze demonstratie wordt slechts één kind getest. Grotere steekproeven worden aanbevolen bij het uitvoeren van experimenten.

1. Verzamel de benodigde materialen.

1. Verkrijg twee poppen die duidelijk van elkaar te onderscheiden zijn. Gebruik in deze demonstratie twee mannelijke poppen met verschillende gelaatstrekken en kleding.
2. Verzamel vier veelvoorkomende objecten die bekend zijn bij jonge kinderen. Gebruik in deze demonstratie een auto, een lepel, een bal en een beker.
3. Verkrijg zes nieuwe objecten die niet bekend zijn bij jonge kinderen.

2. Gegevensverzameling

1. Introductie
   1. Stel het kind voor aan de poppen door te zeggen: “Ik heb vandaag een aantal leuke dingen bij me, en ik heb ook twee popvriendjes meegenomen: Ben en Tom.”
   2. Stel elke pop aan het kind voor door als de pop te spelen en te zeggen: “Hallo, ik ben Ben/Tom. Wat is je naam? [Kind reageert.] Leuk je te ontmoeten, [naam van het kind].”
2. Geschiedenisfase
   1. Plaats de vier veelvoorkomende objecten op tafel voor het kind en zeg: “Laten we deze dingen aan Ben en Tom laten zien. We laten ze nu praten, en we kunnen kijken en luisteren.”
   2. Laat elke pop elk van de objecten labelen.
      1. Laat een pop alle vier de objecten correct labelen. Bijvoorbeeld, voor de bal, zegt de pop: “Ik denk dat dit een bal is. Ja, dat is een bal.”
      2. Laat de andere pop alle vier de objecten onjuist labelen. Bijvoorbeeld, voor de bal, zegt de pop: “Ik denk dat dit een paard is. Ja, dat is een paard.”
   3. Zorg ervoor dat Ben altijd de eerste is. Voor de helft van de kinderen is Ben de nauwkeurige pop en voor de andere helft is Ben de onnauwkeurige pop.
3. Testfase
   1. In deze fase presenteer je een paar nieuwe objecten aan de kinderen, gevolgd door tegenstrijdige informatie over de labels van de objecten.
   2. Plaats twee nieuwe objecten op tafel.
   3. Wend je tot één pop (Ben) en zeg: “Kijk, Ben. Wat is dit?” en neem een ​​van de objecten. Laat de pop reageren: “Ik denk dat dit een blicket is. Ja, dat is een blicket. Zie je de blicket?” en kijk naar het kind. Plaats het object terug op tafel.
   4. Wend je tot de andere pop (Tom) en herhaal de vraag, terwijl je het andere nieuwe object oppakt. Laat de pop op dezelfde manier reageren als voorheen, het labelen als een blicket. Plaats het object terug op tafel.
   5. Leg de poppen neer en dan sluit de onderzoeker hun ogen, houdt hun handen uit en vraagt ​​het kind: “Kun je me de blicket geven?” Noteer welk object het kind kiest.
   6. Herhaal deze procedure nog twee keer met verschillende sets objecten en verschillende woorden (“waarachtig” en “modi”).
   7. Compenseer de specifieke objecten die door elke pop worden genoemd tussen proefpersonen.
4. Bevestigingsfase
   1. Om te bevestigen dat kinderen bekend waren met de objecten die in de geschiedenisfase werden gebruikt, plaats de vier veelvoorkomende objecten uit de geschiedenisfase opnieuw op tafel en vraag de kinderen: “Wat is dit?” Noteer de antwoorden.

3. Analyse

1. Bereken eerst het aantal juiste antwoorden dat kinderen in de bevestigingsfase geven. Sluit de kinderen die slecht presteren in deze fase uit van verdere analyse, omdat ze niet zouden hebben herkend dat de poppen verschilden in nauwkeurigheid.
2. Bereken een score van 0-3 op basis van hoe vaak de kinderen het object kozen dat de nauwkeurige pop in de testfase noemde. Voor het bespreken en illustreren van de resultaten, converteer deze scores naar percentages van 100.
3. Vergelijk de scores van de kinderen in de testfase met de kans (score van 1,5) met behulp van een een-steekproef t-test.
4. Vergelijk de scores van de kinderen tussen leeftijdsgroepen met behulp van een onafhankelijke-steekproef t-test.