Intra-articulaire schouderinjectie voor reductie na schouderdislocatie

1. Physical Exam Findings

1. Bij een algemene inspectie, observeer de patiënt op het verlies van schoudercontour en vervlakking van de schouderdefinitie in vergelijking met de onaangetast zijde. Dit gebeurt omdat de humeruskop niet langer onder de deltoïde is. Merk op of de patiënt rust met de arm in lichte abductie en externe rotatie, ondersteund door de ongedwonde hand. Dit zijn tekenen van een anterieure dislocatie.
2. Palpeer de radiale pols. Hoewel letsel aan de axillaire slagader zeldzaam is bij een dislocatie, kan een verminderde of afwezige radiale pols een aanwijzing zijn, vooral als de verwonding optreedt bij een oudere patiënt.
3. Palpeer langs de sleutelbeenderen van beide kanten (aangetast en niet-aangetast), naar buiten toe naar de schouders, om te bepalen of er pijn of een tekort is dat wijst op een sleutelbeenblessure.
4. Palpeer voor de humeruskop. Bij een dislokatie van de schouder wordt deze vaak gevoeld in de laterale subclaviculaire regio vóór de oksel.
5. Beoordeel de status van de axillaire zenuw door gevoeligheid te testen over de laterale bovenarm in het gebied van de "regimentsbadge" van de deltoïde spier. De axillaire zenuw is de meest voorkomende zenuwletsel geassocieerd met anterieure schouderdislocaties, en gevoeligheidsverlies is meestal tijdelijk.
6. Test de rest van het brachiale plexus door sensorische en krachtonderzoek van de hand, pols en elleboog uit te voeren terwijl de schouder van de patiënt wordt ondersteund. Blessures aan het brachiale plexus zijn zeldzaam, maar kunnen optreden als een rekletsel de oorzaak is van dislocatie.
7. Noteer eventuele tekorten die bij onderzoek zijn gevonden op het gebied van bewegingsbereik, gevoel of motorische kracht om een basislijn vast te stellen. Deze moeten na voltooiing van de procedure opnieuw worden getest om eventuele veranderingen te evalueren. Grote sensorimotorische tekorten, of bezorgdheid over betrokkenheid van takken van het brachiale plexus, kunnen een indicatie zijn voor operatieve behandeling.
8. Verkrijg een anteroposteriore, laterale en "Y-weergave" schouder-röntgenfoto om fracturen uit te sluiten.

2. Procedure Zonder Echoscopie

1. Benodigd materieel: betadine-oplossing, steriele handschoenen, 1% lidocaïne, een 20 mL-sering, 20-gauge 3,5 cm naald, gaas, tape, steriele lade om apparatuur te plaatsen
2. Plaats de patiënt in zittende of halfliggende positie, omdat dit meestal de meest verdraagbare positie is voor patiënten met anterieure schouderdislocatie.
3. Palpeer de oppervlaktelandmerken van het achterste acromion, coracoïde en de laterale sulcus. De laterale sulcus is een abnormaal bevinding geassocieerd met anterieure schouderdislocatie; het wordt gevormd door de lege glenoïdholte wanneer de humeruskop die ruimte heeft verlaten. Druk vanaf de posterolaterale of laterale zijde in de schouder en de sulcus zal duidelijk zijn door vingerintrusie in de ruimte of depressie van de huid. Dit zal de invoerplaats zijn voor de analgese.
4. Markeer de invoerplaats door een "X" te plaatsen over de plek met een huidmarkering. Breng betadine genereus aan over de site op een steriele manier.
5. Bereid de spuit voor met 10-20 mL 1% lidocaïne en bevestig een naald aan de spuit.
6. Trek steriele handschoenen aan en palpeer de verwachte invoerplaats opnieuw om het punt van binnenkomst te bevestigen.
7. Breng een kleine hoeveelheid subcutaan lidocaïne in om de huid te verdoven. Richt de naald ongeveer 2 cm inferieur en lateraal van het acromion in de laterale sulcus, richting het schoudergewricht. Ga langzaam dieper, injecteer een kleine hoeveelheid lidocaïne in het traject van het subcutane weefsel en de spier.
8. Aspibeer intermitterend. Zodra u de gewonde gewrichtscapsule hebt bereikt, moet er vrij serosanguineus vocht worden geaspibeerd. Op dit punt injecteert u langzaam 10-20 mL lidocaïne.
9. Als de naald volledig is ingebracht, maar er geen bloed is geaspibeerd, betekent dit dat u ofwel niet in de juiste ruimte bent of dat de naald niet lang genoeg is. Injecteer geen meer lidocaïne, omdat het niet effectief zal zijn. Als dit gebeurt, kunt u proberen de procedure te herhalen met een langere naald (dit vereist soms een spinale naald) of gebruik van echogeleide begeleiding zoals hieronder beschreven.
10. Wacht 10-15 minuten nadat lidocaïne in de schoudergewricht is ingebracht en beoordeel of de patiënt comfortabeler en verdoofd is in de schouder.
11. Ga door met schouderreductie.

3. Procedure Met Echogeleide Begeleiding

1. Het is meestal handig om een assistent te hebben, aangezien één persoon de echoscoop vasthoudt en de ander de injectie uitvoert; het is echter niet helemaal noodzakelijk.
2. Gebruik de lineaire sonde (voor een dunne persoon) of de curvilineaire sonde (voor een grotere persoon), plaats de sonde in een transversale vlak over de dorsale aspect van de aangetaste schouder. Zoek op het echografiescherm naar anterieure verplaatsing van de humeruskop weg van de glenoïd. In de geëvacueerde glenoïdholte tussen de glenoïd en de humerus ziet u stolselvorming.
3. Steriliseer de laterale schouder met behulp van betadine.
4. Bereid de spuit voor met 10-20 mL lidocaïne, bevestig de naald. Trek steriele handschoenen aan.
5. Injecteer een oppervlakkig stolsel van lidocaïne om de huid te verdoven op de invoerplaats op de laterale of posterolaterale aspect van de schouder. Ga langzaam dieper, injecteer een kleine hoeveelheid lidocaïne in het subcutane weefsel en de spier.
6. Volg de naaldtip op het echografiescherm terwijl deze een "in plane" benadering volgt, wat betekent dat de richting van naaldinsertie parallel is aan of in het