6.9
Przybliżona całkość stosuje się, gdy dokładna wartość całki określonej nie może być obliczona.
Zazwyczaj pojawia się to w dwóch głównych przypadkach: gdy pochodna antypochodna funkcji jest nieznana lub nie istnieje w postaci zamkniętej, oraz gdy funkcja składa się z danych empirycznych, takich jak zestaw dyskretnych punktów z eksperymentu, a nie z ciągłego wzoru.
W takich sytuacjach całki określone szacuje się za pomocą sum Riemanna, które dzielą przedział na n równych podprzedziałów o szerokości Δx.
Dla każdego podprzedziału konstruuje się prostokąt, którego wysokość jest ustalana przez wartość funkcji w określonym punkcie tego podprzedziału.
W przybliżeniu lewego końca Ln wysokość każdego prostokąta jest ustalana przez wartość funkcji na lewym końcu.
Jeśli funkcja rośnie, ta metoda zaniża powierzchnię; jeśli funkcja maleje, przeszacuje ją.
Przybliżenie prawego końca Rn wykorzystuje prawy koniec każdego podprzedziału. Ta metoda zawyża powierzchnię, jeśli funkcja rośnie i odwrotnie.
Metody te wykorzystują podstawową geometrię — dodawanie prostokątnych powierzchni — do szacowania całek funkcji złożonych lub nieznanych.
W wielu praktycznych i teoretycznych kontekstach dokładna wartość całki oznaczonej może być nieosiągalna. Ograniczenie to pojawia się zazwyczaj, gdy f…
Prawa autorskie © 2026 MyJoVE Corporation. Wszelkie prawa zastrzeżone.