Opracowanie organotypowych hodowli raftowych nabłonka dostarczyło badaczom wydajnego systemu in vitro, który wiernie odtwarza różnicowanie nabłonka. System ten znajduje wiele zastosowań. Na przykład możliwość hodowli trójwymiarowych organotypowych raftów keratynocytów stanowiła ważny kamień milowy w badaniach nad wirusem brodawczaka ludzkiego (HPV)1. Cykl życiowy HPV jest ściśle powiązany z różnicowaniem nabłonka wielowarstwowego pasmowego2. Organotypowe hodowle raftowe nabłonka, zaprezentowane w niniejszym materiale, odtwarzają cały cykl życiowy papillomawirusa, w tym produkcję wirusa3,4,5. Ponadto hodowle raftowe te wykazują zmiany dysplastyczne podobne do tych obserwowanych podczas infekcji HPV in vivo. Zatem system ten może być również wykorzystywany do badania nowotworów komórek nabłonkowych, a także wpływu leków na różnicowanie komórek nabłonkowych w ujęciu ogólnym. System organotypowych hodowli raftowych nabłonka, opracowany pierwotnie przez Asselineau i Prunierasa6 i zmodyfikowany przez Kopana et al.7, stał się ogólnym, stosunkowo łatwym w obsłudze modelem hodowlanym, który polega na namnażaniu komórek na wtykach kolagenowych utrzymywanych na granicy faz powietrze-ciecz (Rysunek 1A). W ciągu 10–14 dni komórki ulegają stratyfikacji i różnicowaniu, tworząc pełnowarstwowy nabłonek produkujący cytokeratyny specyficzne dla różnicowania. Zebrane rafty można badać histologicznie, a także przy użyciu standardowych technik molekularnych i biochemicznych. W niniejszym artykule opisujemy metodę generowania hodowli raftowych z pierwotnych ludzkich keratynocytów. Tą samą technikę można zastosować w przypadku ustalonych linii komórkowych nabłonka, a także łatwo zaadaptować do wykorzystania tkanek nabłonkowych z prawidłowych lub zmienionych chorobowo biopsji8. Wiele wirusów w ramach swojego replikacyjnego cyklu życiowego atakuje nabłonek skóry lub błon śluzowych. W ciągu ostatnich kilku lat wykazano możliwość wykorzystania organotypowych hodowli raftowych jako metody badania interakcji wirus-komórka gospodarza w przypadku kilku herpeswirusów, a także adenowirusów, parwowirusów i poxwirusów9. Organotypowe hodowle raftowe mogą zatem zostać zaadaptowane do badania patogenezy wirusowej i stanowią jedyny sposób testowania nowych środków przeciwwirusowych w przypadku wirusów, których nie można hodować w stałych liniach komórkowych.