5.11
W komórce eukariotycznej DNA łączy się z różnymi białkami, tworząc ciasno upakowaną, wysoce skondensowaną strukturę zwaną chromatyną. Chromatyna dzieli się na dwa rodzaje, w zależności od stopnia zagęszczenia.
Heterochromatyna, skoncentrowana w centromerach i telomerach, jest wysoce skondensowana, uboga w geny i rzadko transkrybowana na RNA.
Natomiast euchromatyna, która stanowi większość materiału chromosomowego, jest mniej skondensowana, bogata w geny i aktywnie transkrybowana.
Heterochromatyna i euchromatyna są oddzielone sekwencjami barierowymi DNA. Sekwencje te zapobiegają rozprzestrzenianiu się heterochromatyny i utrzymują stabilne wzorce ekspresji genów.
Podczas zdarzeń rearanżacji DNA, takich jak transpozycja, fragment euchromatyny może zostać przemieszczony w pobliżu regionu heterochromatyny bez żadnych sąsiednich sekwencji bariery DNA.
W takich przypadkach geny, które są zazwyczaj aktywne, są "wyciszane" lub "dezaktywowane". Zjawisko to jest znane jako "efekt pozycji".
Na przykład u Drosophila czerwony kolor oczu jest kodowany przez gen "biały". Czasami "biały" jest przenoszony w pobliże regionu heterochromatyny bez żadnych sekwencji bariery DNA pomiędzy nimi.
Kiedy muchy
W 1928 roku niemiecki botanik Emil Heitz obserwował jądra mchu za pomocą barwnika wiążącego DNA. Zaobserwował, że podczas gdy niektóre regiony chromat…
Prawa autorskie © 2026 MyJoVE Corporation. Wszelkie prawa zastrzeżone.